Rss Feed
Tweeter button
Facebook button
Technorati button
Myspace button
Linkedin button

Tuxedomoon

En ineens staat Tuxedomoon in Heerlen. Dé grote cultband die nog maar zeer sporadisch optreedt en al zes jaar niet meer in Nederland te zien is geweest. In de Pancratiusstraat, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat is uiteraard niet zo. Niet omdat Blaine L. Reininger zegt dat ie voor het eerst in onze stad is maar omdat inzake Tuxedomoon nu eenmaal niets gewoon is. Foto’s: René Bradwolff

Toen Blaine L. Reininger en Steve Brown in 1977 van start gingen was hun new wave al verre van gangbaar. De term ‘no wave’ deed zijn intrede en sindsdien heeft het tweetal haar grenzen enkel verder verlegd. Bassist Peter Principle en video- en performance artiest Bruce Geduldig sloten zich twee jaar later aan. De in Nederland geboren trompettist Luc van Lieshout volgde mid jaren ’80. Met z’n vijven zorgen ze onberispelijk gekleed voor een onvergetelijke avond in een goed gevulde Nieuwe Nor.

Tuxedomoon is natuurlijk al lang geen wave-band meer. De basis is er nog wel degelijk. Soms zelfs nadrukkelijk aanwezig, zoals tijdens het The Cure-achtige ‘Dark Companion’, maar meestal goed verstopt tussen schijnbare wildgroei aan al dan niet exotische stijlen en dikke plakken onversneden melancholie. De band rijgt op eigenzinnige wijze jazz, electro, post-punk, wave, zigeunermuziek en spoken word aan elkaar. Nooit over the top of verzandend in egotripperij of oeverloos gepiel en altijd in dienst van de compositie.

Reiniger mag dan als spreekstalmeester fungeren en excelleren op gitaar en viool, zoals Brown dat doet op toetsen en sax, het is de stoïcijnse Principle die als spin in het muzikale web fungeert. Vrijwel elk nummer is opgebouwd rond zijn solide, eenvoudige baslijn die hij onverstoort blijft herhalen totdat de rest zijn ding heeft gedaan. Principle houdt Tuxedomoon steeds met beide voeten op de grond, hoe breed het gezelschap ook uitwaaiert naar alle hoeken van het muzikale spectrum.

De sfeer is er vaak één van vervreemding en paranoia maar soms ook hoopvol en opbeurend. De live gemixte en zelfs ter plekke opgenomen films, die achter de band worden geprojecteerd, versterken het bijzondere gevoel dat ook blijft hangen als tegen het einde van de show de muziek wat toegankelijker wordt. Even is Tuxedomoon dan die wave-band van weleer, al blijft de grote clubklassieker ‘No Tears’ achterwege.

En misschien is dat maar beter zo want Tuxedemoon is zo veel meer dan die ene alternatieve floorfiller uit een grijs verleden en zorgt ook zonder haar bekendste plaat voor een van de concerthoogtepunten van 2012.

(Tuxedomoon – Nieuwe Nor, Heerlen, 29-10-2012)


Article by Marco Smeets

Marco Smeets Levensgenieter, Mijnstreek Oost, Parkstad Popstad, Grafisch gedoe, wannabe hardloper en de muziek in mijn hoofd... Read 193 articles by

Email

Categories

Like us

Afgrond Archief

Better Tag Cloud