De oorlogsmisdadiger als held

Roger Dols 15 juni 2004

Tijdens de jaarlijkse dodenherdenkingen worden degenen herdacht die in de oorlog gevallen zijn. Zowel burgers als militairen. Althans, onze doden worden herdacht. Nederland herdenkt bijvoorbeeld niet de Indonesische slachtoffers die gevallen zijn om de koloniale onderdrukker eindelijk het land uit te gooien. Dat is 50 jaar later nog steeds niet aan de orde. Dit maakt de dodenherdenking een zeer hypocriete aangelegenheid. Bij de andere voormalige koloniale machten gaat het er niet anders aan toe.

Sinds het boek ‘De brand’ van Jörg Friedrich begint men in het westen voor nog een andere hypocriete houding wakker te schrikken. 60 jaar lang is het moedwillig vermoorden van 600.000 Duitse burgers door de geallieerde luchtbombardementen tijdens WO2 verzwegen. Wie tegenwoordig in een oorlog hetzelfde doet, komt onherroepelijk voor het internationale gerechtshof en wordt zeer zeker veroordeelt.

De aanloop naar de bombardementen
Temidden van de economische malaise, het falen van de Weimar-republiek en een golf van extremisme in het Europa van de jaren 20/30 verschijnt Hitler ten tonele. Zoals het wel vaker in de geschiedenis is gegaan, wordt de wolf in schaapskleding door een wanhopige bevolking als held binnen gehaald. Men denke bijvoorbeeld aan Mussolini, Lenin en Mao. Nadat Hitler daadwerkelijk de economie aan de gang heeft gekregen en van de overige Europese leiders enkele landen cadeau heeft gekregen, stort hij Duitsland in een alles vernietigende oorlog.

Nauwelijks een jaar later zijn de geallieerden van het vaste land verdreven en is Europa van Hitler. Door de Noordzee als natuurlijke barrière is alleen Engeland nog relatief ongeschonden gebleven. Zij krijgen echter Duitse bombardementen te verwerken totdat de luftwaffe door de Engelse verdediging zijn adem verliest en stokt. De Duitse bombardementen richtten zich niet alleen op militaire en industriële doelen, maar ook op burgers. Churchill zweert wraak, maar kan weinig anders doen dan verdedigen. Totdat Amerika zich in de oorlog mengt en zijn omvangrijke oorlogsindustrie ter beschikking stelt aan de geallieerden.

De bombardementen
Met de komst van de Amerikanen kon begonnen worden met de vorming van een westfront. Door de stugge verdediging van de Duitsers kon men echter geen Duitse bodem betreden. Ter compensatie werden luchtbombardementen uitgevoerd. Het militaire industriële complex werd zwaar onder vuur genomen door de geallieerden in een poging om de Duitse oorlogsmachine tot stilstand te brengen.

Churchill en sir Arthur Harris (hoofd Engelse luchtmacht) waren 2 van de voornaamste initiators van het bombarderen van de Duitse steden. Als reden wordt opgegeven dat zij de moraal van de Duitsers willen breken en een opstand willen veroorzaken. De realiteit is echter dat men hiermee een bevolking alleen sterker maakt in hun vijandigheid, wat ook blijkt uit het verbeten verzet. Dit kan dus nooit de echte reden zijn geweest. Bovendien dient het doelgericht bombarderen van burgers geen enkel strategisch of tactisch doel. Wat ook het motief van Churchill en de zijnen was, het had geen militair doel of nut. In een oorlogssituatie komt men dan bijna vanzelfsprekend uit bij wraak als motief. De wraak werd echter niet op Hitler gericht. Maar op gewone mensen. Hierbij hebben de geallieerden een veelvoud aan burgerslachtoffers gemaakt vergeleken met de Duitse bombardementen.

Het is een goede zaak dat de geallieerden ons bevrijd hebben van de nazi’s. De bombardementen op de Duitse steden zijn echter niets anders als oorlogsmisdaden. Misdaden tegen de menselijkheid. Het feit dat deze gepleegd zijn door de winnaars van de oorlog doet hier niets aan af.

De gefabriceerde geschiedenis en het gelijk van de winnaar
Na afloop van de 2e wereldoorlog is er niemand meer die tegen de (deels gefabriceerde) geallieerde versie van de geschiedschrijving ingaat. Zelfs de overgebleven Duitsers wentelen zich tot de dag van vandaag in zelfveroordeling en willen er niet tegen in gaan. Zoals altijd bepaalt de winnaar wat er gebeurd is en wat niet. Het is het gelijk van de winnaar.

Zodra de generatie tijdgenoten overleden is en een nieuwe generatie historici is opgestaan die qua tijd verder van het gebeurde af staan, kan er meestal begonnen worden met het opnieuw beoordelen van de geschiedenis. Dit punt hebben we inmiddels bereikt. Het is dan ook aan de huidige historici om aandacht te schenken aan deze bombardementen. Of men het nu leuk vind of niet, er is onherroepelijk een Duitse kant van het verhaal. Het zou een verkrachting van de geschiedenis zijn om hier alleen zelfverheerlijkend ongenuanceerd mee om te gaan.

Slotbeschouwing
Er hoeft geen twijfel te bestaan over het feit dat Hitler de oorlog 2e wereldoorlog begonnen is. Wat echter ook geen twijfel behoeft is dat de geallieerde leiders, met Churchill voorop, zeer grove oorlogsmisdaden hebben begaan. Deze pseudo-helden hebben het geluk gehad dat er niemand was die hen voor het gerecht kon slepen. Intussen slikt het geallieerde volk vanuit zijn zelfvoldane stoel alles wat hen wordt voorgeschoteld. ‘We hebben gewonnen, dus we hebben gelijk’, is het motto.
60 jaar na dato lijkt een terugkeer naar realisme te zijn ingezet. Eindelijk wordt de andere kant van de medaille gepresenteerd en kan begonnen worden met het opmaken van de balans. Dit proces zal nog vele jaren nodig hebben om voltooid te worden. De bekroning zal zijn dat de leiders van Engeland, USA, Frankrijk en Rusland een krans gaan leggen voor de Duitse burgerslachtoffers van WO2.

Aangeraden lectuur:
Titel	De Brand
Subtitel	De geallieerde bombardementen op Duitsland, 1940-1945
Auteur	Jörg Friedrich
ISBN	9053303847
Uitgeverij	Mets en Schilt

Top