Gezondheidszorg

Monica Dols 2 augustus 2004

De gezondheidszorg is een dure aangelegenheid geworden. Ministeries zitten met hun handen in het haar op zoek naar hoe de zaak draaiende te houden. Verzekeringsmaatschappijen keren steeds meer op hun schreden terug als het gaat om het verstrekken van vergoedingen.
Hoe lang is dit systeem nog in stand te houden? Moet de hele organisatie niet op de schop?
Trouwens als ik een minister hoor zeggen dat de eigen bijdrage omhoog moet omdat men dan minder snel een huisarts zal bezoeken voor pietluttigheden gaan mijn haren aan alle kanten omhoog staan. Het enige dat de minister ermee zal bereiken is dat mensen die minder geld hebben dus ook minder vaak naar hun huisarts zullen gaan, met wellicht wel hele nare gevolgen bovendien.

Cartoon: Wim Stevenhagen

Uiteraard ben ik maar een leek, een toeschouwer uit het “gewone volk”, maar vaak lijkt me de manier waarop nu wordt omgegaan met het doorverwijzen van patiënten een onnodig omslachtig gebeuren. De patiënt gaat naar de huisarts met redelijk vage klachten, de huisarts heeft verschillende ideeën omtrent deze klachten en stuurt de patiënt b.v. eerst naar een reumatoloog. Deze kan niets vinden waarop de patiënt weer terug moet naar de huisarts, zodat deze vervolgens weer een verwijskaart uitschrijft voor een andere specialist.

Een ander voorbeeld, je hebt een kind dat valt en waarschijnlijk iets gebroken heeft. De EHBO is tegenwoordig (in Parkstad) verboden terrein want men moet zich eerst melden bij de Nightcare (huisartsenpost). Daar breng je dik een uur door in de wachtkamer waarbij de arts constateert dat het lichaamsdeel gebroken is waarbij je alsnog naar de EHBO wordt gestuurd en je vervolgens een nieuw uur mag zitten wachten.

Het lijkt vaker, natuurlijk niet altijd, een kwestie van slecht organiseren. Zou er niemand zijn die hiermee bezig is? Waarom zijn er in Nederland zo lange wachtlijsten en bijv. in België niet?
Daarnaast is de mens uiteraard voortdurend bezig met zichzelf onsterfelijk te maken. We zitten nu al een beetje met de gebakken peren ervan. We houden iedereen zoveel mogelijk in leven. Het is “not done” om je af te vragen of het bijv. nog zin heeft een persoon van 90 jaar die valt en een heup breekt een kunstheup in te bouwen. Als diegene het fysiek aankan om de operatie te doorstaan wordt er zonder veel gezeur de heup in geplaatst. Zou hier niet eens een flinke ethische discussie op losgelaten moeten worden?

Cartoon: Wim Stevenhagen

Hoever willen we erin gaan? Gaan we iedereen maar ten koste van alles “redden”?
Daarnaast is er nog plek voor discussie wat te doen met mensen die hun lichaam willens en wetens afbreken d.m.v alcoholisme, drugverslaving etc. Wat doen we met deze mensen? Hebben zij net zoveel recht op een nieuwe lever als iemand die zijn best doen om een zo gezond mogelijk leven te lijden? Je ziet het al steeds vaker bij werkgevers die niet meer staan te springen om werknemers die als hobby een of ander leuke gevaarlijke bezigheid hebben.
Ziek zijn kost geld, ook voor de werkgevers. In deze economisch niet al te rooskleurige tijden, in combinatie met de wet poortwachter, zijn werkgevers steeds minder bereid om zieke werknemers te ondersteunen. Te vaak ziek zijn wordt een reden voor ontslag. Wat “te vaak” precies inhoudt is natuurlijk nooit te zeggen. De grenzen zullen worden opgezocht.
Intussen moeten patiënten steeds meer betalen aan medicijnen, loopt men vaker en langer rond met klachten zonder zich ziek te durven melden en wordt een tandartsbezoek een luxe.
Mensen gaan steeds meer zelf doktoren waarvan de consequenties op dit moment nog niet te zijn overzien. Men moet zich gaan verdiepen in allerlei alternatieve geneeswijzen, medicijnen en therapieën.Als men tenslotte voor een particulier geneesheer 60 euro moet neerleggen kan dat nog steeds voordeliger zijn dan die 5 euro per keer voor de voorgeschreven medicijnen.
De gezondheidszorg blijft de komende jaren een hoofdbrekend onderwerp en wie de oplossing heeft kan als een held worden binnengehaald. Maar in mijn beleving besteedt de media te weinig aandacht aan de ethische kant of aan de organisatorische kant. Er wordt teveel klakkeloos overgenomen van de overheid en verzekeraars, waarbij nog aantekenend dat deze laatste groep wel erg machtig zijn geworden in gezondheidsland. Doet iemand ook onderzoek naar deze enorme organisaties die bureaucratische beslissingen nemen? Zitten bij deze verzekeraars genoeg medisch onderlegde mensen die beslissingen kunnen funderen?
Dat soort dingen hoor je zelden. Laat de discussie eens goed op gang komen, te beginnen hier op de Afgrond?!!

Cartoon: Wim Stevenhagen

Top