Zijn miss-verkiezingen nog wel van deze tijd?

De ideale mens, van missverkiezing tot plastische chirurgie. De zin of onzin van schoonheid Monica Dols 6 augustus 2004 Aantal reacties: 2

Zijn miss verkiezingen nog wel van deze tijd? Of zijn ze juist weer van deze tijd? Deze vraag stelde ik mij tijdens het bekijken van een programma over miss verkiezingen in Venezuela.
In dat land staan de missen volop in de belangstelling en is het net zo groot als hier het Nederlands voetbal tijdens een EK. Iedereen heeft een mening over de mogelijke winnares.
De verkiezingen vinden plaats in een enorme studio met massaal aanwezig publiek. Het is een spetterende show waarbij de vrouwen af en aan rennen met (in onze ogen) kitschige badbakken, galajurken etc. In het programma wordt duidelijk dat kinderen vanaf een jaar of zes al worden klaargestoomd om miss te worden. Ze leren hoe te lopen, praten, en hun haar te verzorgen. Er wordt alvast gepraat over eventuele toekomstige schoonheidsoperaties om de boel helemaal recht te trekken.

Marilyn Monroe	Twiggy	Pamela Anderson
Schoonheid van de jaren 50 tot de jaren 90

Zover gaan we hier in Nederland niet. Dat vinden wij “not done”. In de loop der jaren is er natuurlijk ook wel wat veranderd. De emancipatie kwam en de miss verkiezing werd betiteld als “veekeuring”. Daarna ging men zich verdedigen met het feit dat een miss niet alleen mooi moest zijn maar ook intelligent. Tegenwoordig wordt er nauwelijks nog aandacht besteedt aan de verkiezingen. Miss Universe wordt niet eens meer uitgezonden op tv. Als je over het internet surft kom je echter een zeer uitgebreid aanbod aan verkiezingen tegen: miss India/Holland, miss Asia, miss Party, miss Regio, miss Elegantie, de dikken meiden verkiezing, miss Digital World (waarbij ontwerpers strijden om de mooist ontworpen digitale vrouw) etc. Blijkbaar leeft het wel nog maar dan in kleinere kring.

Misschien is het wel weer in opkomst. Als men programma´s ziet als “make me Beautiful” zijn veel mensen (voornamelijk vrouwen) toch bezig met het uitzien van het heersende schoonheidsideaal. Men schroomt steeds minder om, net als in de zuid Amerikaanse landen, zich te laten opereren om hieraan te voldoen.

De nieuwste trend, de 'toe cleavage'

Als tegenwicht is men bijv. in Duitsland begonnen met een miss verkiezing voor dikkere dames. Maar misschien heeft dit niet veel kans. De strijd tegen het vet is intussen al volop losgebrand nadat we de heksenjacht tegen het roken voor een groot deel gewonnen hebben.
Er is geconstateerd dat de Europese mens steeds dikker wordt en dus gaan we aan de slag om alle dikke mensen te bevrijden van hun overtollige kilo´s. Ook de mannen ontkomen er niet meer aan op het moment. Getraind maar niet té, ontdaan van rughaar en borsthaar, strak kontje en een modern kapsel. De hippe man schaamt zich niet meer om een dagcrème te gebruiken
En iedereen trapt er in. Allemaal zijn we op een of andere manier bezig met het verliezen van zwembandjes, bubbelbuiken, en kwabbelende bovenbenen. Je kunt er ook niet omheen, tv, magazines en kledingwinkels, overal word je geconfronteerd met het feit dat je niet de ideale maten hebt en daar dus dringend iets aan moet doen. De hypocrisie van menig vrouwenblad waar op de ene pagina geschreven wordt dat je van jezelf moet houden zoals je bent en de pagina erna een modereportage afdrukt met modellen die duidelijk niet meer dan maatje 36 bezitten is verbijsterend. Meisjes hongeren zichzelf uit om in korte rokjes en korte truitjes te passen waarbij de navelpiercing natuurlijk niet gestoken kan worden in een uitpuilend buikje. Er schijnt zelfs een nieuw soort ziekte te zijn: orthorexia nervosa, een pathologische fixatie op gezond eten. Wat waarschijnlijk het gevolg is van de eerder genoemde trend om ieder dik persoon te achtervolgen met brochures over gezond eten.

Het nuchtere feit is dat de meeste vrouwen maatje 38 of 40 hebben, enigszins een buikje, eventueel hangende borsten, misschien ietwat dunne beentjes. Maar wie bepaalt wat mooi is; de industrie die afhankelijk is van het aantal verkochte schoonheidsproducten, verzekeraars die bang zijn voor de eventuele medische consequenties van het dik zijn, de mode-industrie?
Gaat dit nog veranderen? Het dun zijn is sinds de jaren 60 de trend en het ziet er niet naar uit dat volgend jaar iedereen gaat voor het Rubensmodel. Maar hoe lang gaat dit door? Hoe zal het er over 50 jaar uitzien? Is iedereen dan geopereerd en lopen we massaal rond als klonen van een bedacht ideaal? Of komt er een nieuwe tegenstroming? Een schoonheidsideaal zal er altijd wel blijven, dat zit in de mens. Alleen verschilt dat ideaal nu nog per cultuur. Zal ook dit verdwijnen met de mondialisering?
Wellicht dat menig socioloog zich hier het hoofd al over breekt. Intussen ga ik met mijn buikje nog volop in de stroom mee en bedenk me elke dag hoe ik daar op de meest makkelijke manier vanaf kom. Maar nu eerst een ijsje.

Top