Einstürzende Neubauten

Korte terugblik op het album Perpetuum Mobile Harry prenger 8 september 2004

 

Nog voordat het laatste nummer is geëindigd weet je het: dit wordt een van de hoogtepunten van 2004. En dat van een band waarvan in het bijna 25-jarige bestaan nog nooit een slechte plaat is verschenen. Wat heet, de vorige drie albums waren ronduit meesterlijk. Voor het grote publiek is Einstürzende Neubauten echter een band met een imagoprobleem. De Berlijners worden vaak gezien als een zootje industriële lawaaimakers. Jammer genoeg weten de meeste mensen niet dat Neubauten vanaf Haus Der Lüge uit 1989 het experiment in dienst stelt van songs vol meeslepende melancholie. Sindsdien blijkt de combinatie van intellect en de sombere zwartgalligheid meer impact te hebben dan de liedjes van menige singersongwriter.

Er heerst in de muziek van Neubauten, ongeacht song of soundscape, een zelfde tot nadenken stemmende weemoed die je ook voelt bij een film als Der Himmel Über Berlin. Grote kracht achter het gemoed van de groep is de stemmingsvolle woorddichter Blixa Bargeld (hij die vorig jaar Nick Cave’s Bad Seeds verliet). Bargeld vertelt verhalen die nooit eenduidig zijn, maar verweven met metaforen en beelden. Tekst en klank zijn niet elkaars tegenpolen maar onlosmakelijk met elkaar verbonden; of het nou stormachtige noise is of ingetogen, bijna exotische geluiden (soms moest ik denken aan de percussieve exotica van Martin Denny).

De onvoorspelbaarheid van de menselijke tekortkomingen integreert Bargeld met het onberekenbare van getijden en weersomstandigheden. “There’s a little less metal, a little more air”, zegt Bargeld over dit album. En er is humor, in Selbsportrait Mit Kater.
Ondanks dat Einstürzende Neubauten muzikaal niet meer verrast en de tactische toepassing van de opnamedynamiek vertrouwd klinkt, overrompelt Perpetuum Mobile de volle zeventig minuten.

Was ich in deinen Träumen suche? Ich suche nichts, ich räume auf.

Top