Expeditie naar een Urban Jungle

Verslag van een trip naar het verlaten mijnen-complex van Cheratte. Tekst: Roger Dols Foto’s: Ted Pierik 20 september 2004 Aantal reacties: 1

Met langzame respectvolle tred banen we ons een weg door de ruines, het vuil en de achtergelaten spullen van de oude verlaten mijngebouwen in Cheratte. In 1977 liep hier de laatste mijnwerker met een vuil en bezweet gezicht naar buiten. Daarna gingen alle poorten dicht en is er nooit meer naar deze plek omgekeken. Wie hier nog naar binnen wil zal zich de moeite moeten nemen om langs smalle, steile paden te lopen en door dicht struikgewas te waden.

Een plaats als deze heeft een heel eigen schoonheid. De gebouwen zijn vervallen. De 27 jaar geleden achtergelaten kleren en laarzen liggen er stoffig en beschimmeld bij. De werktafels zijn volledig verroest en vergroeid met de rommel eromheen en erop. Hier is de tijd bevroren en bedekt met een laag stof en roest. Alles ademt hier een archaïsche sfeer en de echo’s van de kompels en hun besognes.

Wat bezielt iemand om hier überhaupt rond te willen kijken? Ik hou ‘t erop dat het een fascinatie is voor het oude en het vervallene dat niet van deze tijd is, maar dat er toch zwijgend en discreet aanwezig is. Het is hetzelfde dat ik beleef bij het bezoeken van een 12e eeuws kasteel. Je staat in het, soms oogstrelende, karkas van iets wat eens een levendige, bruisende plaats was. De echo’s, de ruines en je eigen voorstelling van de zeitgeist maken deze archaische rustplaats tot een levend scene.

Je kunt hier werkelijk uren rondlopen. Achter iedere hoek is er een tafereel dat je aandacht vasthoudt en dat weer nieuwe beelden oproept. Je hoopt dat je de laatste mijnwerker nog zult aantreffen die hier in vol ornaat nog een laatste lading kolen boven brengt. Je wilt voetstappen horen die niet van jou zijn, een flashback, een visioen.

Na een paar uur keren we huiswaarts, een bijzondere visuele ervaring en een gevoel van melancholie rijker.

Top