Het Lege Hoofd

Opgeruimd staat netjes Harry Prenger 3 oktober 2004

 

Teveel muziek is vast niet goed. Hoeveel muziek kan een mens aan? Wordt een mens gelukkig van een goed gevulde platenkast? Het zijn vragen waar ik nog geen duidelijk antwoord op heb maar ik vind het wel verdacht dat ik ze opschrijf. Twintig jaar geleden was ik er nooit opgekomen. Waarschijnlijk heeft het antwoord op deze levensvragen te maken met hoe je je voelt op de dag dat de vragen worden gesteld. Het gevoel bepaalt het antwoord en kan dus per dag verschillen. Toch zijn het interessante vragen. Vooral die ene: wordt een mens gelukkig van een kast vol platen. Intussen vorderen de jaren en sta ik vaker minutenlang voor de goed gevulde kast. Dan wordt het stil. Heel erg stil. De ruggen van de hoezen staan stijf tegen elkaar. De kast zwijgt. De platen ook. Kast met platen worden liever niet minutenlang aan gestaard. Ze weten zelf ook wel hoe de zaken er voor staan.

Wellicht is het antwoord: rigoureus opschonen van de verzameling, het kaf van het koren, u kent het wel. Wat moet je met lp’s die je niet meer goed vindt en waarvan je nu toch wel echt zeker weet dat je ze nooit meer goed zult vinden. Aaaaah, wacht eens even, voor de zekerheid even draaien, je weet maar nooit. Niets is zo erg als een plaat verkopen die je jaren later bij toeval weer hoort en opeens toch wel verdomd goed blijkt te zijn. Shit. Natuurlijk is zo’n plaat intussen een zeer gewild collector’s item waarop de eBaybiedingen de vijftig dollargrens ruimschoots passeren.

Vaker is het omgekeerde het geval. Platen die je ooit goed vond, maar al na twee en een halve nummer gaat de naald subiet omhoog. Weg ermee.
Enkele dagen later sjouw ik een stapeltje naar de tweedehands platenwinkel. “Zo, aan het opruimen?”, klinkt het schamper vanachter de toonbank. De platenboer annex zelfverklaard maatschappelijk werker beoordeelt mijn gemoed aan mijn van wanhoop doortrokken gelaatsuitdrukking en het stapeltje ruk dat ik uit mijn tas haal. Een wederzijdse blik is voldoende om er verder geen woorden aan vuil te maken. Wij weten: platen uit de kast betekent opruimen in je hoofd.

Dat mag ook best na decennia lang datzelfde hoofd te hebben volgepropt met muziek, muziek en nog eens muziek. En wie zegt dat je het allemaal moet bewaren? The River van Bruce Springsteen kan ik dromen. Zal ik Bruce missen als hij er niet meer is? Als hij geen deel meer uit maakt van mijn religie? Bruce, de verstotene, bevindt zich niet meer in mijn hoofd en uit-de-kast-is-uit-het-hoofd-is-uit-het-hart. Twijfel en weemoed strijden om voorrang, maar de opluchting wint op het nippertje. Deze lp hoef ik godzijdank niet meer te draaien. Weg schuldgevoel. Ruimte scheppen. Orde op zaken stellen. Hupsakee, daar gaan de platen van REM.

Top