De achteruitkijkspiegel

Over anti-aging in grootverpakking en het aanbrengen van categorieën Monica Dols 6 oktober 2004

Ik staar door de achteruitkijkspiegel van mijn leven. Dat doe je zo in je midden dertigste. Als je jong bent maakt het allemaal niks uit. Je denkt dat de wereld open ligt en je blik staat op oneindig voorwaarts. En dan opeens ben je dertig. Van tevoren had je gedacht dat het jou niets uit zou maken, in tegenstelling tot al die anderen die moeite hadden met ouder worden.
Maar dan sta je daar, voor de spiegel en in een flits openbaart zich elk rimpeltje en elke grijze haar waarvan je zeker wist dat ze er gisteren nog niet waren.
Geen paniek, dacht je nog, niet meteen naar de winkel rennen om anti-rimpelcreme en haarshampoos in grootverpakking in te slaan.
Maar je vindt het wel erg. Geen jongerenkorting meer, geen twintiger. Het lijkt een reuzenstap! En meteen valt je in dat het over tien jaar nog erger gaat zijn! Na tien minuten voor zo´n spiegel heb je het idee dat wanneer je de voordeur open zou trekken, er een levensgrote Sarah pop op een stoel is neergepoot die je wezenloos aanstaart door haar bijpassende brilletje.
Wie is trouwens ooit op dat idee gekomen? De meeste Sarah´s en Abraham´s die ik voor een deur zie zitten doen me huiveren. Ik mag hopen dat zij niet gemaakt zijn als spittingimage van de jarige. In dat geval zou de tijd al decennia stil zijn blijven staan want nog steeds zijn ze uitgedost als de immer antieke Vader Abraham en als de ooit vervlogen Saartje die bij Swiebertje hoorde. Er is toch geen zich zelf respecterende vrouw of man van vijftig meer die er zo wilt uitzien mag ik hopen?!

Zover is het nog niet, maar het gaat wel allemaal door je hoofd op zo´n moment. Als je vanaf dat moment goed om je heen gaat kijken naar leeftijdsgenoten valt je de categorieën op.
Je hebt mensen die denken dat dertig verschrikkelijk oud is en nu de tijd is aangebroken om een helly hanssen jas te kopen voor zichzelf en partner. Die kom je tegen tijdens zondaagse wandelingen in het bos. Uiteraard moet het dezelfde jas zijn. Liefst met bijpassende golden retriever, twee kinderen (jongen en meisje) en dito stationcar. Ze zien er keurig aangepast aan de maatschappij uit. Wat ze ooit deden, het kan nu niet meer. Settelen is de boodschap en in plaats van wilde feestjes zijn er nu de verjaardagen bij vrienden. In plaats van de liters naar binnen gegoten bier zijn er de meer geciviliseerde wijntjes gekomen. Ze zijn blij dat Bruce Springsteen nog steeds hip is en luisteren verder vooral naar de “Best off” en “knuffelrock”.

Vervolgens is er de groep vervlogen alternatievelingen. Zijn waren “vroeger” punk, new-wave, hardrock etc en zetten dit met een onverbiddelijke strijd tegen de tand des tijds voort.
Ze blijven zich wurmen in stretchjeans over veel te smalle of veel te dikke benen. Ze gaan naar festivals met nog steeds de standaard wiet in hun rugzak van canvas. De piercings en tattoos zijn volop aanwezig en hoofdschuddend kijken ze naar de jeugd die hen nadoet hierin.
Ze vertellen jonge mensen dat Rammstein niks is vergeleken met bands van de jaren tachtig maar kopen wel de nieuwe cd. Je ziet deze mensen op manifestaties, festivals en in de stad (nooit op een terras, maar ergens op een plein met zelf meegenomen drank) met tollen, jongleerkegels, krakeremblemen op hun oude legerjas en herdershond.
Dan is er nog een groep. Dit is de groep die het liefst ontkent dat ze dertig zijn, of zichzelf voorhoudt dat dertig zijn niet betekent dat je oud bent en zoveel mogelijk moet doen om dat ook te voorkomen. Zij houden de trends keurig bij en proberen ze zelfs voor te zijn.
Ze trekken trainingsjasjes aan, maar alleen de juiste en rennen wekelijks naar de platenzaak om de laatst hippe muziek uit te halen. Uiteraard lezen ze de bladen die vertellen wat je precies moet doen om dit alles uit te voeren. Je ziet ze in Noordwijk bij de juiste hippe strandtent, ze lopen met hun vriend/vriendin want trouwen is niet hip en voor huisdieren hebben ze geen tijd.

Vaak probeer ik me voor te stellen hoe deze groepen eruit zien als de daadwerkelijke dag eraan komt waarbij de hele famillie s´ochtends opgewekt bezig gaat met de vereiste versieringen en de pop die aantoont dat men vijftig is. Sterker nog, hoe zien deze mensen er straks uit als ze echt bejaard zijn? Ik kan me niet voorstellen dat dan opeens de bloemetjesjurken en geruite petjes tevoorschijn worden getoverd. Nee, deze generatie zal het anders doen.
Vooralsnog ben ik voor de helft onderweg naar mijn veertigste. De paniek is al een tijdje voorbij en ik heb nog vijf jaar om uit te kijken naar de heuse midlifecrisis. Ik verheug me er nu al op!

Top