Dialoog in nocturne

Ferdy van Lotten 7 oktober 2004 Aantal reacties: 3

Ik meende gebeuk op mijn luiken te horen. Nu ik ze openzet blijft bevestiging uit. Een zwoele zomeravond staart me aan. Alsof de schemering het insinueert zet ik mijn lichten uit waarin ik tevens in alle rust de hartslag van de stad koester. In de avond waarin de duisternis langzaam maar zeker steeds meer haar plek opeist, ga ik bij het venster zitten. De inmiddels verschenen nacht geeft een gehavende indruk. Ze lijkt nu smachtend te wachten op stille geheimen van de stad.
Buiten trekt zich een schouwspel aan me voorbij; dialect sprekende buutbewoners in een duidelijke discussie met de nodige gebarentaal. De conclusie van dit schouwspel ontsnapt aan mijn ogen. Ik heb ze allang gericht op de diepgang van de nacht en haar slaapkleed. Ik voel dat ik onopmerkzaam verdrink in zaken die rondom mij spelen. De vrije gedachten die me bewegen worden versmald door de solide normen die ik voel steken.
Ik begin me te focussen op wat voor me in het verschiet ligt. Alsof de zachte bries het me influistert besef ik dat wat gaat komen groter is dan mijzelf. Een begeerte die in me herbergt wilt toch streven. Besef van stagnatie in groei laat me weten dat ik overal op conformisme aanbots.
Ik ga mezelf ten rade; gaarne zou ik de mens zien ontdaan van kettingen en neigend naar vrijheid. Mijn deugdzaamheid leidt me naar het fenomeen keuze. Je lot kiezen? Beste deugdzaamheid, hoe is dit mogelijk? Hoe vaak vervallen we dan niet in stilstand en beknelling? neen, het is een bron die ons verlichting brengt, misschien het lot dat vooruitgang initieert. Datgene wat tevens inhoud en diepgang geeft aan termen als verwachting en hoop?

Hoezeer mijn optimisme zich ook ontplooit, de nacht had het antwoord allang gegeven. Ik kijk op vanuit mijn positie en zie een donkere hemel. Ik voel mijn ziel zoeken, hopende haar ooit weer eens te ontmoeten, maar wetende dat ze altijd een vreemde blijft.
Het wordt me duidelijk dat het zoeken naar een parallel op dezelfde frequentie onmogelijk lijkt zolang mijn ziel geen compleet geheel vormt.

Ik besluit na te gaan wat mij tegenwerkt. Ik ontwerp een gedachte over spelen. Het menselijke spel; is 'mens zijn' niet een spel? Een spel waarin overtuigingsdrang heerst, maar waar eenieder de confrontatie uit de weg gaat? Perspectief dien je niet te hebben, zodra je dit toch toont wordt je teruggefloten.
Ik weiger mijn ziel te laten verschroeien door versperringen die men mij oplegt.
Gebaarloos maakt de nacht me subtiel duidelijk dat ze mijn temperament erkend. Terwijl de wereld onder haar stoïcijnse blik en ontdaan van restricties zich ten ruste legt, besprenkeld zij de stad met nocturne.

Nogmaals ontferm ik me over de vragen die ik niet kan beteugelen. Ik vraag de nacht wat ze wil dat ik verwezenlijk. De maan blijft ijskoud staan. Alsof het haar is opgelegd beweegt ze een wolkenmassa voor haar gezicht. Haar alsook mezelf lijken onbereikbaar. De nacht geeft geen gehoor. Even weet ik me moeilijk gestalte te geven aan de zwijgzaamheid van de nacht. Toch probeer ik me van haar gereserveerde houding te ontdoen. Ik probeer duidelijk te maken welke gevoelens ik in stilte koester. Welke gevoelens in mij huizen als een galerij die in mijn gedachtes gedrukt zijn: autonomie, wilskracht, creativiteit en inzicht.
Nergens vind ik dit, want bijna ieder om me heen die zich geobserveerd laat worden lijkt te neigen naar onverschilligheid. Elke beweging lijkt een onredelijke surrogaat voor het ander.
Vele nachten heb ik hier al eerder gezeten, me zo divers mogelijk geprofileerd en nimmer afkeurend. Maar vannacht is anders. Vannacht klimt de respiratie van de stad langzaam onhoog. De lucht lijkt te willen ontsnappen aan de kale gedachten die nader tot haar stijgen. Echter... deze nacht schuil ik me in de duisternis en wacht tot de ochtend zich aanbiedt. Tot die tijd dans ik zwevend op het ritme van de zachte ademhaling van de stad...

door Ferdy van Lotten (www.freewebs.com/fiscta)

Top