Militair groen en emoties

Over persoonlijke politiek op wereldnivo Monic Dols 26 oktober 2004

Raar is dat. Ik volg de politiek dagelijks, kijk het nieuws, lees de kranten en surf naar nu.nl.
En toch is het anders. Een vriend van ons vraagt of we een avondje samen naar de kroeg gaan voordat hij vertrekt naar Irak.
Nu ben ik niet voor de Nederlandse inzet van soldaten in dat land. Alle voors en tegens voortdurend tegen elkaar afwegende ben ik een soort zwevende kiezer geworden in deze kwestie.

De V.S. had zijn eigen duistere reden om Irak binnen te vallen. Uiteraard niet uit de geweldig humanitaire overwegingen zoals zij pretenderen. De wapens zijn nooit gevonden. Saddam wel. Hadden we Irak gewoon Irak moeten laten zijn? Is het niet wreed de burgers aldaar te laten lijden onder zijn bewind? Aan de andere kant is de enige mogelijke weg misschien wel wachten op een burgeroorlog. De Amerikanen zijn verbaasd niet als held te worden ontvangen in een land waarbij mensen zijn onderdrukt en grote groepen in flinke armoede leven. Iedereen struikelt nu over elkaar heen om wat machtiger te worden en de oude clans worden weer van stal gehaald. Soortgelijke situaties kennen we van het Afrikaanse continent.
Ook daar zijn we met militair groen doorheen gewandeld. Het heeft de mensen niet veel gebracht behalve nog meer onduidelijkheid.

Kaart Zuid-Oost Irak. Inzetgebied Nederlandse eenheden (van boven naar beneden): Baghdad, Al Hillah, Ar Rumaythah, As Samawah, Al Khidr, Al Tallil, Basrah, Shaibah.

Maar ook ik heb geen oplossing. De wereld zit ingewikkeld in elkaar en dankzij de globalisering zien we dagelijks een vette portie ellende over ons uitgestort.
Je gevoel zegt dat niet alleen de wereld groot is, ook je onmacht neemt toe. Steeds meer schijnen mensen zich te richten op hun naaste omgeving. De rest is moeilijk te beïnvloeden, dan maar houden bij wat je kent en waar je misschien nog iets aan kan doen. Het is al moeilijk genoeg in eigen land. Wat te doen met zinloos geweld (vreemde kreet trouwens, wanneer is geweld wel zinvol?), verdwijnen van oude normen en waarden, werkloosheid etc?
We verliezen de grip op onze eigen verantwoordelijkheid, zo lijkt het.

Daar stonden we dan. Met als afscheidskado een boek van Nietsze in de hand, een zakje drop die “steekpenningen” heten en het onvermijdelijke snoepje waarbij je mag doen alsof de sterkte iets te maken heeft met de tranen in je ogen.
Een vreemde gewaarwording. Deze man; vlotte babbel, jaartje ofzo getrouwd, journalist, maar bovenal vriend, gaat uitgerekend naar die situatie waarover jijzelf niet eens in staat bent een oordeel te vellen. Vier maanden is niet lang maar lang is tenslotte relatief.
We lachen, drinken en maken grapjes. We praten ook over de gevaren, de taken en de nieuwsgierigheid naar en in dit land. En opeens ben je alleen maar ongerust. Je volgt de politiek met een ander oog. De volgende ochtend kijk je al in de krant, staat er iets over de nieuwste ontwikkeling in? Ik praat erover met mijn nichtje, die acht jaar als rode baret heeft gewerkt. Met haar man, die hetzelfde heeft gedaan en als dutchbat-eenheid in sebrenica heeft gezeten.
Zijn wij watjes, vraag ik hen. Zijn wij voor niets ongerust? Met een beroepsmatige routine vertellen zij over de relatieve rust op dit moment in Irak vanwege de ramadan. Ze geven aan te letten op de verkiezingen in januari. Ze vertellen dat geen enkele ervaring hetzelfde is en ik zie toch ook bij hen een daarvoor nooit opgemerkte nervositeit. Dit lijkt anders. Irak lijkt een uitzonderlijke plaats in de wereld te hebben. Alsof alle ogen op dat land gericht zijn en elke beweging voor lichte paniek zorgt in de gehele wereld.
Ze geven me de link van het Nederlands leger die bericht over Irak. Daar lees ik de mailtjes van familieleden aan de aldaar gestationeerde soldaten. Ze klinken heel gewoon. Sommige bijna als een vakantiebericht: wordt maar lekker bruin en tot over vier weken!
Misschien is mijn verbeelding met me op de loop gegaan. Misschien is dit nu het verschil tussen politiek als abstract feit en politiek op persoonlijk nivo.
Wordt zeker vervolgd.

Website: NL Detachment Irak

Top