Na speeddating nu speedgrieving?

De steeds sneller zappende maatschappij Monica Dols 3 november 2004 Aantal reacties: 1

 

Van Gogh is vermoord. Binnen een uur na de bekendmaking springt iedereen letterlijk en figuurlijk op dit nieuws.
In de tijd dat zijn stoffelijk overschot nog op de plek des onheils ligt wordt van Gogh´s leven doorgespit, uitgekauwd en zoveel mogelijk mensen gebeld die ook maar enig denkbaar mogelijke link met de man hebben om er iets over te zeggen. “U heeft Theo goed gekend?” “ja, ik heb wel zeker drie films van hem gezien!”
´s avonds is er al een gedenkmoment georganiseerd, compleet met camera´s van alle omroepen, burgemeester met ketting en twintigduizenden geïnteresseerden of nieuwsgierigen, het is maar uit welke hoek je het bekijkt.
Tegen bedtijd hebben we alle fases van het rouwproces doorlopen. We zijn klaar.
En nu?
Wellicht een moment van desillusie. Maar waarschijnlijk gaan we over tot de orde van de dag.
De politiek vergadert nog wat weken na over mogelijk te nemen veiligheidsmaatregelen. Balkenende komt weer met de oude normen en waarden op tafel die hij probeert te verkopen op zijn eigen typisch droog ambtelijke manier. Waarom niemand de man een goede training hierin geeft is mij een raadsel. Maar dit terzijde.

De techniek gaat steeds sneller. Hierdoor lijkt onze maatschappij, de hele wereld, sneller te veranderen. We zappen niet alleen van tv zender naar tv zender maar ook van partner naar partner. We kijken sex and the city, waarin duidelijk gemaakt wordt dat het heel normaal is als succesvolle vrouwelijke dertiger nog geen vaste relatie te hebben en dus aan “bedhopping” kan doen. De tv wordt overspoeld door programma´s over dating. Iedereen is happy single maar zoekt wel dringend een nieuwe partner. En de weg is niet zo lang van het ouderwetse “bal zum einzame herzen” (dansen voor alleenstaanden) naar het nieuwerwetse speeddating.
Ik vroeg me al af wat hierna zou komen. Blijkbaar hebben we de kaarten helemaal verschoven en is ook rouwen een speedproces geworden. Wellicht dat in de Dikke van Daalen volgend jaar, als internetversie uiteraard, het woord “speedgrieving” gaat voorkomen.
Wat is de consequentie van dit alles? Wat betekent dit voor het verdere verloop?
Hoe snel kunnen we nog worden? In mijn fantasie beleef ik de olympische spelen van emoties. Elk jaar een nieuw record in het verwerken van alle denkbare problemen.
Of misschien kunnen we het combineren. Als je toch op de dam staat om te “greeven”kun je net zo goed een speeddatingrondje maken, meteen twee vliegen in een klap!
Maar eens houdt het op zou je vermoeden. Waar? Dat is uiteraard nog voor niemand duidelijk. Ik ben benieuwd of er bendes psychologen en sociologen zijn die zich hiermee bezighouden, of kunnen zij zelfs de snelheid niet aan? Want, zo lijkt het, zelfs op universiteiten is er alleen nog plek voor het instampen van de leerstof. Geen tijd meer voor discussie, iedereen moet zo snel mogelijk van de opleiding af want tijd is geld.
Van Gogh zou over dit alles uiteraard een mooi snedig stuk hebben geschreven. Hoe ironisch zou hij over de situatie van gisteren zijn geweest?!
Ik ga er eens rustig over nadenken.

Top