De Nutteloosheid van het Papieren Gedrocht

Gijsbert Kamer, hoe lang nog? Harry Prenger 19 november 2004 Aantal reacties: 3

 

Gijsbert Kamer

Zijn er nog mensen die de Volkskrant lezen? Vast wel. Doorgaans blijken de goedgelovigen van de Linkse Kerk, radicaal als ze zijn moeilijk afstand te kunnen doen van hun toiletpapier. Toegegeven, ook ik heb jarenlang het Papieren Gedrocht van de Wibautstraat tot mij genomen. Totdat een populistisch toontje de kolommen begon te ontsieren en de vroegere kwaliteitskrant hard achteruit holde.

Soms ben ook ik zwak van geest. Vaak noopt een treinreis richting de Randstad mij tot de aankoop van het Papieren Gedrocht. Op het Nederlandse landschap raak je immers snel uitgekeken en aangezien ik niet verwacht dat ter verdere afleiding de juffrouw tegenover mij binnen afzienbare tijd haar weelderige boezem ontbloot, mag het Papieren Gedrocht mijn tijd doden.

Toen supernetwerker Pieter Broertjes de hoofdredactionele scepter begon te zwaaien met als grootste daad een lifestyle vod als bijvoegsel van de zaterdageditie, is de ellende begonnen. In feite ging het al eerder mis. Op de dag dat de eerste bijdragen van Gijsbert Kamer verschenen in het vrijdagse, nadien donderdagse kunstkatern.

Gijsbert Kamer is de popscribent van het Papieren Gedrocht. Zijn meningen ontstijgen amper de gemiddelde popjournalistieke koffiedrab. Kamer leidt aan een welbekend syndroom. Een onuitroeibare ziekte die ook wel bekendstaat als ik-bespreek-alleen-promo-cd’s. Dat is nog niet alles. Kamer is terminaal. Hij houdt van makkelijke popliedjes. Al wat afwijkt wordt door hem niet op waarde geschat. Dus kreeg het glorieuze, complexe debuutalbum van The Mars Volta er vorig jaar flink van langs. Kamer luistert liever naar de zingende kont Jennifer Lopez.

Kamers bijdragen bestaan bij de gratie van het onbenul van chef kunstredactie Bob Witman. Deze goedgelovige mocht ooit een artikel van bovengetekende afwijzen omdat volgens hem “de lezers van de Volkskrant niet zitten te wachten op specialistische bijdragen van derden”. Welk een wijsheid en subtiele omzeiling van de inhoudelijke kant van het bewuste stuk. Omdat Witman alleen verstand heeft van beeldende kunst en gesubsidieerde theatervoorstellingen en geen flauwe notie van popmuziek, mag Kamer ongestoord zijn drek over ons uitstorten. Kamer mocht zelfs namens het Papieren Gedrocht de rock-’n-roll nieuw leven inblazen. De grachtengordelkliek heeft hem sindsdien omarmd en zalig verklaard.

Donderdag 18 november. Een grauwe regenachtige dag. In de trein sla ik het Papieren Gedrocht open: “nog altijd weet Within Temptation ondanks het zware geluid een zekere lichtheid aan hun muziek te geven”. Amen.

Top