Het Nu Wil Ook Wel Eens Wat

Herenleed Harry Prenger 9 december 2004 Aantal reacties: 3

 

Wat hebben deze platen met elkaar gemeen?
Martin Denny - Primitive
Maher Shalal Hash Baz - Blues Du Jour
Peaches - Fatherfucker
The Suntanama - The Suntanama
No New York - compilatie
Jah Wobble/Jaki Liebezeit - How Much Are They?
Bob Dylan - Nashville Skyline
The Mooney Suzuki - Electric Sweat
Albert Ayler - Hilversum Session

Ik draaide ze onlangs in bovenstaande volgorde op een zaterdagavond, mijn favoriete muziekavond. De avond waarop ik niet aanspreekbaar ben, al zou Kylie Minogue in haar blote kontje voor de deur staan (alhoewel). Eigenlijk ben ik op geen enkele avond aanspreekbaar, maar dat is een ander verhaal. Zo’n zaterdagavond in mijn huiskamer is tegelijkertijd de beste radio-uitzending die je je maar kunt wensen. Geen geouwehoer maar, zoals het hoort des te meer muziek. Wel wordt er veel en diep nagedacht en soms ook een beetje gepiekerd: over het leven tot nu toe en hoe nu verder.

Het ligt een beetje aan de plaat. De plaat bepaalt waar de gedachten heen gaan en of de gedachten afdwalen. Maar als het goed is dwalen de gedachten tijdens het luisteren niet af en blijf je geboeid naar de lp luisteren die op dat moment op de draaitafel ligt. Dat zijn de goede platen, de platen die geen ruimte laten voor de dagelijkse stroom van overpeinzingen. Er is al genoeg gedoe, en tussen waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga moet nog een hoop gebeuren. Intussen: luisteren, luisteren, luisteren.

Zo’n muziekavond kan natuurlijk flink tegenvallen. Draai je drie keer achter elkaar een matige plaat dan moet je de avond koste wat kost zien te redden met een plaat waarvan je zeker weet dat ie goed is. Want naar bed gaan met de ene rotplaat na de andere achter de kiezen is vragen om een onrustige nacht.

Vaak is het oppassen geblazen met de stapel nieuwe, ongedraaide aanwinsten. Altijd afwachten wat je nu weer in huis hebt gehaald. Wat in The Deerhunter Russisch roulette is, is voor de muziekliefhebber de stapel nieuwe lp’s. Voor je het weet draai je volstrekt overbodige plakken vinyl. Verwachtingen die niet worden waar gemaakt, veelbelovend beginnende platen die al na drie nummers haperen omdat de muziek wel erg bekend in de oren klinkt.
Zoveel muziek gehoord en vervolgens genoegen moeten nemen met minder, om uiteindelijk te moeten toegeven dat je een miskoop hebt gekocht. Daar houden wij niet van. De miskoop is de moeder aller ergernissen. Toch kun je niet zonder een wekelijkse portie vers vinyl. Tegen beter weten in stap je de platenzaak maar weer binnen. Wat het bordeel is voor de hoerenloper is de platenzaak voor de muziekliefhebber.

(Eerder in gewijzigde vorm gepubliceerd in het Platenblad, april 2004)

Top