De Belabberd Mooie Liedjes van Ariel Pink

Te vinden op The Doldrums Harry Prenger 14 december 2004 Aantal reacties: 1

 

Een van de vreemdste platen van de laatste tijd is The Doldrums van Ariel Pink. Nou zult u zich wellicht afvragen wie in godsnaam Ariel Pink is? Antwoord: geen flauw idee. Een maand of wat geleden hoorde ik zijn cd voor het eerst. Ik besteedde er onvoldoende aandacht aan, afgeschrikt door de nogal vaag klinkende lo fi songs. Hier had ik dus geen zin in. Dat heb je wel eens, andere aankopen krijgen soms voorrang. Dus werd de cd terzijde geschoven, want zo gaat dat in het leven van de muziekomnivoor. Bij latere luisterpogingen kreeg ik hooguit het gevoel dat Ariel Pink met iets bijzonders bezig was; veel soeps vond ik het nog steeds niet.
Een recensie van David Stubbs in Uncut deed mijn wenkbrauwen fronsen. Vijf sterren? Toch maar effe checken die cd. Verdomd, nu hoorde ik het ook. De omgevallen platenkast. En meer.

De te pas en te onpas gebruikte omschrijving van de omgevallen platenkast biedt de luisteraar houvast omdat hij iets niet zo een twee drie kan thuisbrengen. Een cd zo raar dat een categorische indeling, hokjes zijn de mens eigen, bij voorbaat zinloos is. Enkele namen vielen desondanks uit mijn kast tijdens het beluisteren van The Doldrums. Alexander “Skip” Spence, Beck, Syd Barrett en Lee Perry. Veeg wat platen, niet noodzakelijkerwijs de beste, van deze op de rand van gek en geniaal vertoevende figuren bijeen en ergens in de verte ontstaat Ariel Pink’s The Doldrums. Maar ook weer niet. In feite zijn het referenties bij gebrek aan beter; het zegt meer over de luisteraar of de recensent in mij dan over Ariel Pink. Niet iedereen heeft een platenkast die voortdurend omvalt.

Ariel Pink blijft vooral zijn eigenzinnige zelf. Zijn songs zijn psychedelisch, hallucinatoir, en ze vervormen uitbundig. Amorf banen ze zich een weg op zoek naar het antwoord op de vraag: is het een liedje of is het een collage? Ariel Pink weet van niks en doet net alsof ie uit meerdere persoonlijkheden bestaat, met even zoveel stemmen en karakters. Soms is hij Kate Bush en Bee Gees tegelijk, prevelt hij binnensmonds of kweelt Ariel gewoonweg hilarisch. Ook zijn manier van spelen is ongewoon. Pink speelt zangdrums (?) en echte drums, keyboards en instrumenten die slechts met grote moeite een simpele rockcadans hebben, onschuldig dwalen ze rond of klapperen alle kanten op.

Werkelijk alles aan dit album is vervreemdend, troebel, schetsmatig en ongrijpbaar, om nog maar te zwijgen van de geluidskwaliteit. Instrumenten en zang echoën gezamenlijk vanuit een vuilniscontainer. Dan de teksten van Ariel. Tja. Ook hierover tast ik geholpen door ’s mans larmoyante stemkunst in het duister.
Ondanks het experiment en dat idiote geluid waar je bij iedere draaibeurt opnieuw aan moet wennen, hebben de songs iets ludieks. Hierdoor is The Doldrums toegankelijk, temeer omdat de liedjes ontroeren en eigenlijk heel gevoelig zijn. Schilderijtjes zijn het, uitgesmeerd over meerdere canvassen, uitgeknipt en weer over elkaar geplakt. “Haunted graffiti” aldus Pink, zijn artiestennaam indachtig, Ariel Pink’s Haunted Graffiti 2 om precies te zijn.

2? Ligt er nog meer in het verschiet dan? Het zou me niets verbazen als deze plaat over een aantal jaren is uitgegroeid tot cultklassieker.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti 2 – The Doldrums (Paw Tracks) op lp en cd. Cd bevat extra nummers.

Zie ook www.arielpink.com www.paw-tracks.com

 

Top