2004-2005

Spetterend einde, nieuwsgierig begin Monica Dols 16 december 2004

Het jaar 2004 is bijna om. En welk een geweldige tijd hebben wij gehad!
We mochten genieten van een prachtige foto van Balkenende met een gipsenvoet en een onverdroten werkijver. We mochten kijken naar een moord waar Baantjer jaloers op zou zijn maar die voor Morse zeer zeker te min zou zijn geweest.
We werden overspoeld met een enorme saamhorigheid en kwamen tezamen op straten en pleinen, met fakkels en fluitjes, soms stil en soms geweldig luidruchtig.
We mochten aanschouwen hoe de wondere wereld der verzekeringen een verdere opmars maakten. Tenminste een paar mensen die erop vooruit gaan.
De man die onmogelijk verkozen kan worden vanwege zijn uitgesproken foute kapsel Wilders, deed een gedwongen kiekeboespelletje in de kamer. Met af en toe een stoelendans erbij. Vrouwenvoorvechtster en schrijfster van troublemovie Submission Hirsi Ali, verdween geheel van haar stoel voor onbepaalde tijd. Waarna de kamer zich meteen verontrust afvroeg of zij op deze manier wel nog de stem van haar kiezers vertolkte. Zou Hirsi een kaartje hebben gekregen van haar lieftallige collega´s?

Nog iemand die als een foute Jan Klaassen een poppenkastspel speelde met de wereld, Bin Laden. De man zou als alternatieve carrière nog altijd goochelaar kunnen worden.
We juichten mee met het Amerikaanse volk en hun daadkrachtige leider die voor een tweede termijn gekozen werd. We klapten en zagen dat hij zijn handen uit de mouwen stak.
Gelukkig heeft George ook de wat zachtaardige Powell kunnen inruilen voor mede-mouwenopstroper Rice. Komt alles toch nog goed.
Ook in het middenoosten gaat een hoop gebeuren want Arafat is overleden. Het rare kleine ettertje in de ogen van de Israëlische leiders is met theedoek en al uitgewrongen tot een overblijfsel der geschiedenis. Het andere typetje, de rolstoelrijdende en heliumpratende Yassin overleefde 2004 ook al niet. Mooiste opmerking van, de al eerdergenoemde, Rice: de VS was niet van tevoren op de hoogte gesteld van de moord. Zo zie je maar, zelfs supermachten zien niet alles aankomen.

Maar wij in Nederland waren natuurlijk het meest verheugd over de prijzenoorlog. Eindelijk zijn de prijzen van onze boodschappen weer op nivo van voor de euro. We lachten in ons vuistje en dachten stiekem: dat krijg je ervan als je hebberig bent en alleen de geldtekens veranderd maar niet de prijzen behoorlijk aanpast.
Meneer Heijn, Jumbo,Linders, Edah enz. lachten wat minder hard. Ze schreeuwden om het hardst dat het niet langer kan zo en gingen vervolgens verder met afprijzen.
We zagen films in 2004 die nogal wat impact hadden zoals “the Passion of the Christ” en “der Untergang” en vonden Mel Gibson en het Duitse volk bijna weer sympathiek.
We gingen niet omhoog in ons salaris dit jaar, afgezien van een aantal topambtenaren en topmanagers (maar dat moest je kunnen begrijpen), en de kosten stegen. We werden een heel klein beetje armer maar dit was alleen vervelend voor de armsten. Voor de grote middenmoot betekende dit hoogstens een dineetje buitenshuis minder of toch maar een minder dure vakantie. De berichten in de dagbladen waren schitterend om te zien. Elke dag een tegenstrijdig artikel zonder blikken of blozen. De ene dag een verontrustend verhaal over de slechte auto-industrie met bijbehorende sombere vooruitzichten in de banenaantallen. De volgende dag de mededeling dat we eindelijk uit het slop waren en alle wijzers weer naar boven trilden. Gevolgd door een alarmerend stuk over het feit dat Nederland ernstig achterblijft bij de rest van Europa als het op banengroei aankomt.
Op televisie zag men hetzelfde maar dan met bijpassende experts. Deze werden ook dit jaar weer vrolijk uit elke kast getrokken. Verbijsterend zoveel specialisten als Nederland heeft op zeer uitzonderlijke onderwerpen. En vermakelijk natuurlijk.

2004 was het jaar van het westen tegen de moslim en vice versa. Iedere onbenul mocht zijn mening hierover verkondigen of dacht dit te mogen.
En zoals de goede, ons aller bekende, traditie heeft het westen per definitie gelijk. Wij wisten het beter en wie daaraan twijfelde kon rekenen op ouderwets degelijk koloniale uitspraken. We hebben het nog in ons, we zouden zo in 2005 weer een grootmacht kunnen worden.
Maar laat me niet speculeren. Ik leun gewoon achterover en laat me verrassen. Geef me een glas champagne (goedkope sekt is ook prima, bij supermarkt nu in de aanbieding) en laat ons samen toosten! 2005, hier komen we!

Top