De Breinofiel

Verliefd zijn op het betere denkwerk. Monica Dols 17 december 2004 Aantal reacties: 5

Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende smaken. Dat geldt ook in de voorliefde voor partners en te adoreren personen. Er zijn tientallen meisjes die huilen als Leonardo di Caprio op de voorkant van een zinkend schip staat te zwijmelen, waarbij zij ter plekke wensten zijn medespeelster te zijn, en samen met Leonardo voor eeuwig tot op de zeebodem konden zinken.
Evenzoveel vrouwen, van diverse leeftijden, smelten bij het zien van Brad Pitt, George Clooney (spijt me, ik moet toch steeds aan clown denken als ik de naam hoor), en nog een aantal op dit moment hippe acteurs waarvan ik mezelf natuurlijk in het geheel niet op de hoogte houdt. Ik kan er gewoon niks mee. Zie de schoonheid van deze “spetters” waarschijnlijk niet in de juiste proporties.
Ik kan het niet helpen maar ben een “sucker” voor mannen met een geweldig brein. Ten allen tijde wordt dit type verkozen boven de man met een mooi doch volkomen leeg hoofd. Maar dan bedoel ik ook niet een gemiddeld brein. Een echt, buitengewoon slim en liefst ook sociaal intelligent (doch minder van belang) stel hersens. Hierbij kan ik makkelijk zeggen dat mijn echtgenoot er een van is, of een van mijn lieftallige ex-vriendjes. Maar daarmee is niks bewezen aangezien zij weinig wereldfaam bereikt hebben. Wellicht nog ooit op komst, wie weet. En het is ook niet helemaal waar dat al mijn voormalige mannelijke aanplaksels zo geweldig snugger waren. Ik heb nooit beweerd dat ik zelf een geweldig brein hebt dus men vergist zich nog wel eens.

Morse voor zijn Jaguar

Als ik het dan moet uitdrukken in beroemdheden moet er meer gedacht worden aan een Inspector Morse. Niet gezegd dat de goede acteur zelf een voorliefde voor Wagner had, kruiswoordpuzzels binnen tien minuten oplostte, of een hoge mate van intelligentie bezat, doch het gaat even om de gespeelde figuur. Morse was echt slim! Dat straalde hij aan alle kanten en vanuit iedere porie uit. Lewis, zijn assistent, mocht er wat ongelukkig achteraan huppelen. Nu komt dat nogal eens voor in detectives, denk aan Sherlock Holmes, maar bij Morse geloofde je het ook echt!
In Duitsland was er ook zo’n man, hij heette Derrick. Dit was een ander type. Derrick was gewoon cool. Hij deed aan een buitengewoon staaltje amateur-psychologie en bleef ten allen tijde kalm en begripvol. Hij WIST wat de dader dreef. Hij had altijd iedereen door zodat er voor herr Klein niet veel anders opzat dan het bevel op te volgen: hol den wagen Harry (Derrick spiel zdf)
Helaas. Beiden zijn van het tv-scherm verdwenen. Morse vanwege zijn buitensporige leefgewoontes (drank, slecht eten, roken en onregelmatige levensstijl). Niet dat iemand zijn plaats ooit in zou kunnen nemen maar ook in het echte leven overleed Morse.
Na wat een eeuwigheid leek is Derrick dan toch van het scherm gehaald. Misschien had Duitsland genoeg van hem, misschien was Horst Tappert intussen depressief geraakt omdat hij in het werkelijke leven nooit zo slim zou kunnen zijn, ik was er in ieder geval verdrietig om.

Derrick denkt

Nu moet ik me behelpen. Een zacht plekje in mijn hart heb ik wel voor Al Pacino. Hij speelt meestal het stille, zwijgzame type, waarvan je denkt dat er een heel groot brein achter zou kunnen schuilen. Maar overtuigd ben ik nog niet helemaal.
Op eigen bodem zou ik moeten kiezen voor Freek de Jonge. Hij doet al vele jaren zijn ding en dat zou verschrikkelijk afgezaagd kunnen zijn, maar hij doet het zo verdomde goed, dat ik nog steeds vol aandacht naar het scherm staar tijdens de “vergrijzing”. Ik weet niet hoe lang Freek moet ploeteren om zijn shows intelligent, doch met goede dosering humor, te laten overkomen. Het lijkt in ieder geval nauwelijks moeite te kosten.
Bij de detectiveseries moet ik het nu doen met een “touch of Frost”. Niks mis met inspector Frost. Hij is humeurig, gierig, sarcastisch, onhebbelijk. Net als Morse. Maar hij haalt het niet. Hij moet het hebben van “the nose”, oftewel het ongeloofwaardige buikgevoel. Niet van al zijn verkeerde veronderstellingen die in het onderbewuste van zijn krakende hersenpan toch de goede veronderstellingen blijken te zijn. Alleen dan net ff in een andere volgorde of bij een andere verdachte.

Inspector Frost

Geen idee of er vrouwen zijn voor wie dit herkenbaar is. Die net als mij in de kroeg staan en een man ontmoeten die werkelijk onooglijk lijkt in de eerste paar minuten. Maar die zich tijdens een gesprek ontpopt als een waar filosoof en je doet duizelen van de briljante ideeën. En je wordt gewoon verliefd. Niet op zijn omhulsel, maar op zijn brein.
Het leek me tot nu toe in ieder geval geen openingszin voor een nieuwe vriendschap of een opmerking tijdens een romantisch moment. Maar ik kan niet langer in de kast blijven. Vandaag beleef ik mijn coming-out!

p.s. mochten mensen zich beledigd voelen dan bied ik bij voorbaat mijn excuses aan voor het feit dat dit betekent dat deze mensen waarschijnlijk niet binnen mijn voorkeurscategorie vallen.

Top