Rick van der Ploeg likt aan een ijsje

En levert en passant commentaar op Nederland. Harry Prenger 20 december 2004

 

“Ik ben vòòr de multiculturele samenleving”, blaft Rick van der Ploeg. Zo, die zit. En dat voor iemand die het al dun door de broek loopt bij een bezoek aan Koninginnedag: “Dan ga ik naar zo’n Koninginnedag of zo’n Uitmarkt, waar iedereen op straat staat te pissen en zich te pletter aan het zuipen is. Het is allemaal niet erg verheven”. Nee, op straat pissen en zuipen is niet erg verheven Rick, evenmin als vreemd gaan.

Soms hoor je wel eens van de term “opgeruimd karakter”. Over iemand die goed in zijn vel zit en zijn zaakjes voor elkaar heeft. Rick van der Ploeg dus. Hij heeft het met zichzelf getroffen, zo blijkt in een interview met HP/De Tijd (17-12-‘04). Uitvoerig vertelt hij over de uitheemse geneugten en het fijne leven in een pittoresk Italiaans dorpje. Of hij gezegend is met een opgeruimd karakter is de vraag. Iemand die eerst zijn vrouw zwanger maakt en daarna zijn leuter door een andere dame laat aflebberen, is volgens mij niet bepaald behept met een karakter dat opgeruimd is.

Enkele jaren geleden was Rick van der Ploeg nog regelmatig op de treurbuis, toen hij uit hoofde van zijn functie als staatssecretaris van Cultuur, zijn politiek correcte hersenspinsels mocht spuien. Rick legde de zweep over de cultuur. Allochtonen moesten en zouden integreren en participeren in het blanke culturele aanbod. Niet dat er iets van terecht is gekomen. Cultuur laat zich niet sturen en de kunstminnende allochtoon maakt zelf wel uit of hij zich in slaap laat sukkelen door Toneelgroep Amsterdam.

Thans is Van der Ploeg hoogleraar aan het Europees Universitair Instituut te Florence. Vanuit zijn woonplaats Fiesole levert hij commentaar op de huidige stand van zaken in Nederland. Blijkens zijn woordkeus en mening over ons land mogen we god op onze blote knieën danken dat Van der Ploeg in navolging van die andere Linkse Kerkganger Ad Melkert, zichzelf naar het buitenland verkaste.
Lepelend uit een ijscoupe van de plaatselijke gelateria, becommentarieert Van der Ploeg zijn voormalige thuishaven, onderwijl genietend van een heupwiegende serveerster: “Leuk wijf!”

Van der Ploeg beschuldigt Geert Wilders van het poneren van doctrines. In het kielzog van deze veronderstelling krijgt ook Van der Ploeg’s voormalige collega Gerrit Zalm een veeg uit de pan: “Hij is ook flink en rechts gaan doen. Hij is zijn eigen zelf niet meer. Getrouwd met een Indische vrouw… Er klopt niets van”.

Wat mij nog meer bevreemdt is hoe dit wandelende politiek correcte fatsoen meent de mens te moeten onderscheiden op ras. In het interview laat Van der Ploeg tot twee keer toe het woord neger vallen, of heeft hij het over een “zwarte meneer”.

Uit het bovenstaande maak ik op dat Van der Ploeg zijn ogen goed de kost geeft. Hij is ingevoerd in de mores van Italië, met name als het gaat om de manier waarop Italianen omgaan met buitenlanders: “Als hier een zwarte meneer bedelt, wordt hij met egards behandeld. De buitenlanders hier zijn ook keurig gekleed, de nagels netjes gemanicuurd. Moet je maar eens op letten”. Van der Ploeg wil de allochtone medemens liefst goed gekleed en gemanicuurd. Kortom, in alle opzichten een man van de wereld die Rick van der Ploeg.

Ik hoop dat deze meneer nog lang aan de Italiaanse meisjes eh, ijsjes mag likken waarna eenmaal op adem gekomen, hij als de zelfverklaarde oppergod van het fatsoen zijn deerniswekkende gelul over ons landje kan uitkotsen.

Top