De Zware Kots van Wolf Eyes

Kortsluiting in de Amerikaanse underground Harry Prenger 5 januari 2005

 

Het moet een jaar of zes geleden zijn dat ik op een doordeweekse dag nietsvermoedend de lokale platenzaak Psycho binnenloop. Uit de luidsprekers hoor ik muziek die veel weg heeft van menselijke oprispingen. Grijnzend houdt de medewerker achter de toonbank de hoes in de lucht, mij op het hart drukkend deze plaat onmiddellijk aan te schaffen. Ik bekijk de hoes, de bandnamen en het label. Het is de lp Labyrinths & Jokes verschenen op het Hanson-label met voor mij op dat moment volstrekt onbekende namen. Nautical Almanac, Ron Of Japan, Andrew Wilkes-Krier (de latere parodiemetalfreak Andrew WK), The Mini Systems en The Beast People. Ze hebben een ding met elkaar gemeen: ze maken een hoop lawaai, ruis met piepgeluidjes of braken simpelweg surreële noisediarreeën. Volgens het stencilblaadje in de hoes is het Hanson-label eigendom van ene Aaron Dilloway. Later kom ik erachter dat hij en Nate Young The Beast People zijn.

Labyrinths & Jokes

Afgaand op de fluimen van The Beast People, wordt Labyrinths & Jokes door frequente intimi van de platenzaak tot De Kotsplaat bestempeld. De Kotsplaat ligt als verzoeknummer nog vaak op de draaitafel. Argeloze bezoekers kijken raar op van de scabreuze wanklanken, sommigen raken zo gefascineerd dat ze de lp spontaan aanschaffen. Ze zijn er nog, mensen op zoek naar het onbekende in de muziek met een zwak voor het ondraaglijke.

Dread

Het door Aaron Dilloway van The Beast People opgerichte Wolf Eyes bestaat al sinds 1996. Kort daarna wordt Wolf Eyes uitgebreid met Nate Young en beeldend kunstenaar John Olson. De eerste releases verschijnen op cassette in door Olson zelfgemaakte hoesjes via diens label American Tapes. Wolf Eyes deelt in 1999 een zogenaamde split-lp met het bevriende Nautical Almanac. Terwijl dit duo voor absurdistische elektronica kiest, zoekt Wolf Eyes het op de keerzijde in uiteenscheurende, analoog klinkend elektronisch experiment.
Interessanter echter is het debuut Dread. Daarop onder meer het paranoïde Half Animal Half Insane, dat herinnert aan de elektronica uit de jaren zestig van Tod Dockstader en Dick Raaijmakers.

Dead Hills

Maar het wordt nog interessanter, zoals de lp Dead Hills bewijst. Op deze picture disc jaagt Wolf Eyes de luisteraar de stuipen op het lijf. Momenten van kalmte worden afgewisseld met uitgekiende doses hels lawaai. Wolf Eyes tiert en bonkt, met sterk ondermijnende vervormde brulzang. De muziek is hermetisch dankzij een aaneengesloten circuit van effectapparatuur, zelfgeknutselde instrumenten, aftandse versterkers, keyboards en rommelmarktprullen. Logisch dat er kortsluiting ontstaat.
Een vergelijking met Throbbing Gristle, SPK en Whitehouse ligt voor de hand. Waar de jaren tachtig industriëlen subversie en provocatie predikten, blaast Wolf Eyes een hernieuwd elan in de do it yourself-esthetiek. De manier waarop Wolf Eyes naar buiten treedt, techniek en mogelijkheden onderzoekt van tweedehands instrumenten, een eigen cassette- en platenlabel runt, primitief ogende concertaffiches en artwork voor de albumhoezen maakt; het herinnert onherroepelijk aan de hoogtijdagen van het punktijdperk. Dit heeft ook zijn weerslag op de muziek. Elk album van Wolf Eyes is een vingeroefening voor het daaropvolgende werk.

The Beast	Burned Mind

Het intussen tot cultfavoriet uitgegroeide Wolf Eyes ziet in Smegma - pioniers van dadaïstisch knip- en plakwerk - geestverwanten, waartoe ook de jonge elektronicasurrealisten Black Dice behoren. De samenwerking met deze bands leidt weliswaar tot ietwat non-descripte live- en studio-improvisaties, maar het visitekaartje is luid en duidelijk.
Op voorspraak van Clint Simonson van het Amerikaanse platenlabel De Stijl mag Wolf Eyes voor het beroemde Sub Pop (waarop ooit Nirvana debuteerde) een twelve inch plaat uitbrengen als voorbode voor een volwaardige cd. De cd Burned Mind bezorgt Wolf Eyes meer bekendheid en eindigt zelfs in menig scribentenjaarlijstje. Opvallend, temeer omdat de brute noise niet had misstaan op een cd van de Japanse geluidskunstenaar Merzbow. En hoe vaak kom je Merzbow tegen in persoonlijke lijstjes? Burned Mind is je reinste horror. Alsof je midden in The Texas Chainsaw Massacre zit, omringd door kettingzagen, drilboren en pneumatische hamers. Meer noise dus, krachtdadig en zelfverzekerd gespeeld. De groep noemt Burned Mind terecht zijn meest “fucked up” album tot nu toe.

De overigens nogal bescheiden opvolger laat niet lang op zich wachten. Lost Sockets is
een plak vinyl op een formaat dat ook wel ten inch genoemd wordt (groter dan de single, kleiner dan de lp). De plaat bevat twee lange stukken die in vergelijking met het geweld van Burned Mind opvallend ingetogen zijn. Maar de naam Wolf Eyes is definitief gevestigd. De eigen uitgaven op cassette zijn uiterst zeldzaam, stijgen snel in waarde, terwijl de vinyluitgaven steevast uitverkocht raken.
Van John Olson verschijnt eind 2004 een lp met uiterst geraffineerde elektronica, min of meer als tegenvariant op de Wolf Eyes-huisstijl. Dead Machines heet zijn nevenproject dat hij deelt met zijn echtgenote Tovah Olson-O’Rourke van avantgarde-folkband Wooden Wand And the Vanishing Voice. Lange leve de Amerikaanse underground.

Wolf Eyes selectieve discografie:
Wolf Eyes & Nautical Almanac (Hanson) LP 1999
Dread (Hanson) LP 2001
Slicer (Hanson) CD 2002
Fuck Pete Larsen (Wabana) CD 2002
Dead Hills (Troubleman Unlimited) picture disc LP 2002
The Beast (met Smegma) (De Stijl) LP 2004
Together Finally (met Black Dice) (Fusetron) LP 2004
Live San Diego (met John Wiese) (American Tapes) single 2004
Stabbed In The Face (Sub Pop) 12” 2004
Burned Mind (Sub Pop) CD 2004
Lost Sockets (CIP) 10” 2004

Dead Machines:
Human Brain Wasting Syndrome (Ecstatic Peace) LP 2004

Foto Bill T. Miller

Top