LCD Soundsystem Tussen Heden En Verleden

Cd recensie Harry Prenger 2 februari 2005

 

LCD Soundsystem’s James Murphy in t-shirt van Can’s Future Days album

Soms krijg ik wanneer ik voor mijn platenkast sta slechte zin. Dan denk ik bij mezelf - ongetwijfeld in een vlaag van vergaande verstandsverbijstering - wat moet ik in godsnaam met al die platen? Maar zoals zo vaak blijkt de vraag retorisch en de redding nabij. Gelukkig maar, voor je het weet val je ten prooi aan een depressie, de valse hyena die loert en loert en toch nog onverwacht toeslaat.
Aan sommige muzikanten en bands kun je horen dat ze zelf ook gek zijn, van muziek. LCD Soundsystem wrijft je de gekte en de waanzin meedogenloos in. Da’s uiteindelijk prettig toeven voor de luisteraar. Je krijgt weer zin in je eigen platencollectie. Ha, zie hem hollen de duivelse depressiehyena, verjaagd door het dubbelalbum van LCD Soundsystem, bij monde van de 34-jarige James Murphy uit New York.

Murphy kent zijn (cult)klassiekers. Wat heet. In zijn bewondering is hij bijna dweepziek, waar hij zich trouwens net zo dwangmatig weer tegen af zet. Je moet je uiterste best doen om tijdens het luisteren nièt te denken aan The Fall, naar verluidt Murphy’s grote obsessie en in het openingsnummer nièt je gedachten laten afdwalen naar Shriekback. De teneur van Too Much Love brengt het voor eeuwig onderschatte The Wolfgang Press in herinnering en Great Release, slotsong van disc 1, betoont eer aan Brian Eno, zozeer doet het denken aan Eno’s vroege soloalbums. Als geheel echter balanceert LCD Soundsystem tussen de Talking Headsalbums Fear Of Music en Remain In Light.

Het is typisch iets van deze tijd om je zo te laten meeslepen in je bewondering voor en beïnvloeding van je helden. Een mix van dance-achtige stijlen waarin de invloeden zijn verwerkt is dan het gemakzuchtige, nieuwerwetse antwoord. Een hachelijke zaak waar veel jonge bands zich aan vertillen. Zoniet James Murphy. Hij is een duivelskunstenaar; zijn songs zijn diabolische meesterwerkjes, onderhuids nerveus, een tikje grimmig en inventiever dan je in eerste instantie vermoedt. Licht provocerend dreunt LCD Soundsystem van rafelige techno over post-funkpunk tot hoekige dijenkletsers, liefst bij elkaar gepropt in een song en rollen maar. En òf ie goed gaat.

Elk nummer toont karakter, kent een eigen dynamiek en gevatheid, al valt dit pas na een tijdje op. On Repeat ontkiemt flinterdun, maar groeit net zo lang door totdat er minimalistische krautrocktechno ontstaat. In Losing My Edge pocht de hoofdpersoon met zijn muziekkennis door te beweren dat hij er telkens vroeg bij was. “I was there”, sneert Murphy, opzichtig gewag makend van zijn aanwezigheid bij de oprichting van Captain Beefheart & the Magic Band, een concert van Can in Keulen, of de repetities van Suicide. Hij wel. Murphy steekt de draak met muzieksnobs, maar ook met zichzelf. Al weet je nooit of hij echt meent wat hij zingt want als muzikant en fan speelt hij een ongrijpbare dubbelrol.
Muzikale wortels in moderne snit, quasi ons-kent-ons teksten en ironieslogans, rock tegenover dance, analoog tegenover digitaal, van schemer, knipperlicht tot felle gloed. Ergens daartussen in glorieert LCD Soundsystem. Magistraal raadselachtig en velen in vertwijfeling achterlatend.

LCD Soundsystem – LCD Soundstem (DFA/EMI) cd

Top