Illusie van balans

Monica Dols 19 februari 2005

En nu is het stil. Als een zacht briesje in de bijna lente beweeg ik me voort. Een kalme zee is niks bij mijn gevoel van rust. Evenwicht heb ik altijd een akelig woord gevonden, daarom noem ik het nu balans. Dat vind ik ook veel passender. Met de gedachte dat deze balans weleens tijdelijk zou kunnen zijn kan ik het veranderen in balanceren.
Tussen een balans vinden en opnieuw zoeken zit niet veel verschil. Daar worden mensen niet argwanend van. Alleen weet ik nog niet of die balans nu positief of negatief is.
Jarenlang heb ik me vooruitgevochten in windkrachten van diverse sterkten. Soms met regen, hagel, en sneeuw erbij. En altijd vroeg ik me af waarom ik naar buiten ging en niet wachtte totdat de zon weer zou schijnen. Waarschijnlijk vond ik het logisch, je kunt je niet altijd binnen verstoppen. Je kan niet alles uit de weg gaan. En aan het eind van die storm, was ik iedere keer weer blij dat ik gegaan was. Dat ik het getrotseerd had.

Bron: www.jeugdbieb.nl/rubriek.php?rID=20

Het kan best zijn dat ik mezelf jarenlang voor de gek gehouden heb met deze schijngevechten. Dat het geloven in er sterker uit te zijn gekomen een leugen om bestwil is geweest.
Hoe dan ook, het heeft me wel gevormd tot wat ik nu ben. En dat is juist het punt. Vanwaar dan deze omslag? Ben ik nu wijzer geworden, ouder, milder?
Geen heftige emoties meer, geen angstaanvallen, geen krijsende ruzies, geen uitzinnige vreugde… Gewoon de gepaste dosering vreugde en verdriet.
Ik neem een stap terug en kijk naar mezelf alsof ik naar een zeer goed gelukte kloon kijk. Zo goed gelukt dat ik het niet vertrouw. Ben ik wie ik nu ben? Of ben ik nooit mezelf geweest?
Of was het proces onvermijdelijk en zou ik anders nooit zijn geworden wie ik nu ben?
Met enige regelmaat slaat mijn hart dan toch een slag over. Kom ik in opstand. Dit leven is Saai! Wie wil er nou op een voortdurende flatline leven? Dat is voor de doden!
Ik wil een hartslag, een zeer onregelmatige en paniek zaaiende hartslag! Een met ongekende dieptes en pieken! Maar alles wat ik hoor is een zacht, regelmatig geklop in mijn borstkas.
Zou dit voor altijd zijn?

Tekening van het hart door da vinci Bron: www.natuurinformatie.nl/nnm.dossiers/natuurdatabase.nl/i002088.html

Als ik mijn eigen amateur-psycholoog uithang zeg ik dat het zelfbescherming is. Mijn stormen hebben me teveel pijn gebracht. De piekende hartslagen hebben verloren van de dieptepunten.
En na teveel hartmassages kunnen zelfs littekens de gebroken delen niet meer bij elkaar houden. Ik moest mezelf wel beschermen, de enige manier tot verder leven. Als er geen stormen zijn kan ik ook geen pijn meer lijden.
Ik heb de wijsheid niet in pacht, autonomie blijkt redelijk achterhaald en er zijn inmiddels zoveel levenskeuzes dat ik ze niet meer kan tellen. Ik weet niet eens of ik moet vragen waarom ik zo ben of hoe het komt dat ik zo ben. Toch blijf ik dat doen. De stormen zijn dan misschien wel uitgeschakeld maar het denken blijft. Het afvragen blijft. Het wantrouwen in mijn eigen kalmte blijft.

Top