Dead Can Dance

Monica Dols 15 maart 2005

 

Er zijn mensen die Dead can Dance passé vinden. Afgedaan, vergane glorie, geschiedenis, misschien alleen nog een sentimentele herinnering. Maar Dead can Dance is terug! Druk bezig met een flinke tour door Nederland, Belgie, Duitsland enz. En ik was er bij. In het Nederlands Congrescentrum Den Haag op rij 1, stoel 6 (dankjewel Theo, voor de tip zodat we snel kaartjes konden kopen). En Lisa was weer op haar statigst, in bijna goudkleurig gewaad, het gezicht gepoederd. En Brendan was kaal met sikje en buikje. En het publiek was massaal aanwezig, het merendeel in stemming zwart. Precies zoals het allemaal hoort.

Bron: nl.cclive.be/

Lisa zong nog steeds de sterren van de hemel, Brendan had iedereen strak in de hand.

De muziek klonk zoals het moest klinken.

Ik zat zo dichtbij dat ik de kleine speekseldruppeltjes uit Lisa’s mond zag vernevelen in het lamplicht. Zo dichtbij dat ik Brendan’s tong tekeer zag gaan in gelijk opgaand ritme met zijn schuddend hoofd en stampende voeten.

Het publiek klapte voor en na elk nummer. Bij de allerlaatste toegift werd ik omsingeld door toegestroomde mensen. Heel even Lisa en Brendan van dichtbij zien. Heel even meegenieten met rij 1. Sommigen met bloemen in de hand, de meesten met een dwepende blik in de ogen.

Dead can Dance is een religie. En Brendan en Lisa zijn de muziekheiligen. “Thank you, you are a beautiful audience. You make our music possible.” Amen.

Top