Graund, voor niet alleen de oneven dagen

Monica Dols 21 maart 2005 Aantal reacties: 3

 

En wat vindt u dan van Graund?”

Noem me een softie maar als mensen me al met “u” gaan aanspreken ga ik door de knieën. Misschien komt dit door de zeldzaamheid waar de “u’s” tegenwoordig mee gepaard gaan. Maar dit terzijde.

Wat vond ik van Graund? Tja, een moeilijke vraag als je geen enkel benul hebt van wie of wat Graund eigenlijk is. En jawel, je voelt m alweer aankomen, de nieuwsgierigheid dwingt me dan toch om even te gaan kijken. Want wat is nou vijf minuten van je tijd om te surfen naar Graund.nl. Heel veel als het ontzettende bagger is natuurlijk. Maar dat blijkt in dit geval niet op te gaan. De site ziet er leuk uit, beetje mysterieus ook. Je ziet de jongens niet, er staat een minimum aan info op en de twee nummers die je kunt beluisteren zorgen er nou net voor dat je er toch eentje meer wilt horen.

En zo sta je dan twee dagen later in café de Haas te Voerendaal. Waar je al niet heengaat voor het beluisteren van dat extra nummertje. Voor de niet Limburgers onder ons, laat ik het zo zeggen, Voerendaal is een plek waar je nooit ook maar in de buurt komt als je er niet toevallig je oudtante hebt wonen. Tenminste, dat dacht ik, totdat ik opeens de Haas inschuifelde.

Voor de zekerheid had ik per mail bij de mannen nog gesjekt hoe laat het optreden zou starten en waarbij het antwoord was: 21 uur maar het kan ook een uurtje later zijn. Dit afhangende van de gevoelstemperatuur.

Het uurtje bleek ongeveer te kloppen. Er klommen vier mannen op het podium en een vijfde verschool zich achter een keyboard ergens aan de zijkant. Daarnaast stond er nog een saxofonist incognito in het publiek tot aan het moment suprème.

In de wachttijd tot aanvang van Graundgeluiden werd ik aangesproken door een meneer die me duidelijk maakte dat het bijna goede vrijdag zou zijn. Dan was Jezus gestorven voor ons (of herrezen, dat vergeet ik steeds). Hij merkte nog op dat men gemene dingen met Jezus had gedaan; een doornen kroon zo op zijn hoofd gedrukt! Dat is nou het mooie van cafés waar je normaal niet komt.

De eerste set was aardig maar niet meer dan dat. Persoonlijk (maar wat is een recensie anders) vond ik het jammer dat de band nog teveel “liedjes” wilt maken. Mooi uitgedachte composities met in elk nummer een muzikaal intermezzo. Ook de saxsolo’s konden mij in het geheel niet boeien. Maar hé, that’s me! Gezien het enthousiasme van het publiek waren de solo’s, of de saxofonist nogal in trek. Waarbij je in een dergelijk café wel het idee hebt dat het publiek bestaat uit familie, vrienden en bekenden.

De meneer die zich druk had gemaakt om Jezus was intussen op een stoel gaan zitten wat ik wel enigszins teleurstellend vond, een beetje mee lijden voor goede vrijdag is er niet meer bij tegenwoordig.

Intussen had ik al geconstateerd dat Graund een leuk samengeraapt troepje is. De toetsenist met staartje en een ouderwetse alternatieve uitstraling, de gitarist met een cultureelwerker krullenkapsel, de drummer zo goed verscholen achter zijn instrument dat het er weinig toe deed, de saxofonist in witte broek en dito spijkerjack en de speler van de contrabas als jaren tachtigverkoper (fout colbert met bijpassende schoudervulling).

Het meest gecharmeerd was ik van de zang en zanger. In zwart kostuum, geweldige mimiek, zijn zang soms op het randje maar dat maakte het leuk, zijn enthousiasme verdiende een dikke tien. Hij probeerde een interactie te creëren met de omstanders maar deze lieten zich niet makkelijk vermurwen. Behulpzaam was hij ook: “het nummer is afgelopen, u mag applaudisseren”.

De tweede set was beduidend beter, de liedjes waren wat swingender. Er zat meer afwisseling in, het rockte wat beter. Het Limburgs dialect is een must in de nummers van Graund. Wellicht een nadeel indien er wordt gestreefd naar landelijke bekendheid maar aan de andere kant, ik voel een lichte nieuwsgierigheid van boven de rivieren naar de mooie zachte “g” klanken. (waar de liedjes over gaan lees je op de website van Graund)

Graund is niet alledaags maar nog net ietsjes te gewoon. Iets minder streven naar het maken van “echte” nummers en nog een klein beetje meer “mafzijn” erdoor. En alstublieft wat minder muzikale solo’s. Het nummer waarmee Graund in de L1 top tien staat, “ich ben weer truuk” is daar een mooi voorbeeld van. Mijn mede/afgrondgenoot merkte nog op dat Graund een soort mix is tussen Tom Waits en Ivan Heylen…

Lees ook de recensie van Tim Donker op derecensent.nl over Graund.

Top