De Paus en zijn Heilige Lijdensweg

Het voorbeeldige lijden van de Kerkvader vanuit het perspectief van een atheïst. Roger Dols 30 maart 2005 Aantal reacties: 4

 

Het is tegenwoordig aan de orde van de dag om in de meest negatieve en spottende woorden te praten en schrijven over Paus Johannes Paulus II. Hij is oud, versleten en lijdt en moet dus plaats maken voor iemand die niet lijdt. De Paus beantwoordt niet meer aan het beeld van een fitte manager. Is dat echter wel belangrijk?
	In gezondere dagen

Strijdbare Paus
Je kunt over Johannes Paulus II van alles zeggen, maar niet dat hij een kleurloze leider is. Met zijn afwijzende houding ten aanzien van voorbehoedmiddelen en euthanasie gaat hij voorbij aan de wensen van de moderne westerse maatschappij. Dat velen hierdoor de katholieke kerk de rug toekeren lijkt geen belemmering te vormen voor zijn herhaaldelijke oproepen. Sterker nog, iedere keer wanneer je denkt dat hij nu echt de publieke opinie niet meer kan ontlopen, komt hij met een nieuwe felle afwijzing van deze, volgens hem, verderfelijke zaken.

Hetzelfde geldt voor zijn dwarse optreden tegen de toenmalige dictatoriale communistische regimes in Oost-Europa en met name in Polen in de 80-er jaren. Acht maanden nadat hij in 1978 aantrad als paus vertrok hij voor een inmiddels beroemd geworden 9-daagse trip naar Polen. Daar wees hij zijn landgenoten in bevlogen publieke toespraken op hun mensenrechten. Daarnaast steunde hij openlijk Lech Walesa van de toen nog verboden vakbond Solidariteit. Het jarenlange optreden van de paus is een belangrijke reden voor het vallen van de communistische regimes.

Het westen werd echter ook niet ontzien. Tot op de dag van vandaag trekt hij ten strijde tegen het materialisme en de niets ontziende amusementsdrang van de westerse maatschappij. Vanwege de abortus en euthanasie verwijt hij het Westen een ‘cultuur van de dood’ te zijn.

De filosofie van het lijden
Zijn gezondheid maakt zijn strijdbare houding echter al een aantal jaren zeer moeilijk. Velen roepen daarom om het aftreden van de paus. Zelfs gelovigen hoor je dit zeggen. Deze makkelijke weg kiest de paus echter niet.

Het lijden is anno 2005 iets wat mensen niet accepteren als onderdeel van het leven. Sterker nog, mensen weten vaak niet hoe ze moeten omgaan met het eigen lijden of dat van een ander. Lijden wordt ervaren als een of andere nederlaag. Men wordt er zowaar gestrest of depressief van. In de gezondheidszorg en farmacie worden astronomische bedragen uitgegeven aan onderzoek dat echte en cosmetische kwalen en imperfecties niet alleen moet genezen, maar zelfs moet uitbannen. Mensen verwachten daadwerkelijk dat 99% van alle kwalen te genezen of te voorkomen zullen zijn. Volgens Christenen heeft Jezus geleden en is Hij aan het kruis gestorven voor de zonden van de mens. Dit lijden is een belangrijk onderdeel van het christendom. Het erkent dat lijden een normaal onderdeel van het leven is en dat je hiermee moet leren leven en dat het de keerzijde is van dezelfde medaille. Wie echt een christen is kan nooit van het lijden weglopen. De huidige paus mag dan zeer conservatief zijn, hij loopt niet weg voor verantwoordelijkheden, ongemakken of zelfs het lijden. Door zijn acceptatie hiervan is hij een echte volger van het voorbeeld van Jezus zelf.

In gebed

Waardering
Mensen laten tegenwoordig geen pad onbewandeld als het er om gaat om onder het lijden uit te komen. Zelfs het lijden van anderen wordt als ‘ongemakkelijk’ en ongewenst ervaren. Er wordt veel gesproken over allerlei rechten, maar nauwelijks over de bijbehorende plichten en verantwoordelijkheden. Met name als het in het leven even tegen zit.

Men kan het met Johannes Paulus II oneens zijn, maar zijn vastberadenheid, strijdbaarheid en acceptatie van het lijden zijn bewonderenswaardig. Er zijn weinigen die zoveel karakter tonen als deze 84-jarige Pool.

De paus tijdens een bezoek in Nederland in 1985

Top