De Afgrond Bestaat 1 Jaar!

Vallen, opstaan en tot tien tellen Harry Prenger 7 april 2005 Aantal reacties: 10

 

“Als je maar lang genoeg de afgrond inkijkt, kijkt de afgrond ook terug naar jou”
- Friedrich Nietzsche

Het was me het jaartje wel zeg. 365 dagen De Afgrond: artikelen, columns, persoonlijke ontboezemingen, fotoreportages en wat al niet. Een vruchtbaar jaar voor journalistieke, maatschappelijke en culturele webzines. Er gebeurde van alles, meestal onvoorzien en soms in hevige mate. Helden ontvielen ons bij de bosjes, de paus overleed, het kabinet Balkenende bleef ternauwernood overeind en, je verzint het niet, De Afgrond was koud in de lucht of twee redactieleden stapten in het huwelijksbootje. Met elkaar! Exit smachtende mannelijke lezers die, zeker na haar erotisch getinte bijdragen, veronderstelden dat Monica D nog wel in was voor een onzedelijk avontuurtje op de Brunssummerheide.

Afgrondredacteuren vertonen dus menselijke trekjes maar ook uitgesproken meningen, interesses en zelfs kennis op terreinen waarvan we het van elkaar niet eens wisten. Natuurlijk hoopten we dat we met ons enthousiasme en interesses lezers konden overhalen ook bijdragen aan De Afgrond te leveren. Dat viel een beetje tegen. Misschien waren we te streng over het al dan niet plaatsen van sommige bijdragen en sluit ik niet uit dat een enkeling na afwijzing zich van kant heeft gemaakt. Dan maar de schemerzone opgezocht van de kennissen- en vriendenkring. Na veel, heel veel aansporingen en veel, heel veel opbeurende opmerkingen, en veel, heel veel overtuiging, stuurde een enkeling dan eindelijk na een half jaar iets op. Maar het moet gezegd, de foto’s van popmuzikanten door Phil van der Linden en de schilderijen van Werner Fraai bleken prachtige bijdragen die bovendien uitzonderlijk veel bezoekers trokken.
Intussen wacht de redactie met smart op het een jaar geleden aangekondigde artikel over paaldansen. Wellicht is paaldansen nauwelijks in woorden te bevatten.

U wilt weten of er nog onderlinge meningsverschillen en of ruzies waren? Viel achteraf reuze mee, of tegen zo u wilt. Redactievergaderingen vinden doorgaans plaats onder het genot van een diner in een plaatselijk restaurant. De laatste hap is echter nog niet doorgeslikt of het gedoe over wel of niet betalen van de fooi begint. Aangezien de horecamaffia de introductie van de euro heeft aangegrepen om stiekem hun prijzen te verhogen, vind ik het betalen van een tip volstrekte waanzin. Niks fooi dus, oprotten met je toko en je gespeelde nederigheid! Maar verdomd, opeens rinkelen toch weer enkele muntjes in het schoteltje. Sommige redactieleden kunnen het gewoon niet laten. Meestal leg ik me dan maar neer bij het machtsmisbruik van de meerderheid, want ondanks dat niemand van ons op D’66 stemt, doen we alles braaf democratisch.

Over het betalen van een fooi werd edoch niet gerept tijdens een inderhaast belegde spoedbijeenkomst. Een Afgrondbijdrage was twee redactieleden, die ruimhartige sponsors der horecamaffia, in het verkeerde keelgat geschoten. Ten burele brak toen de hel een klein beetje los, voorafgaand aan een, laat ik het eufemistisch uitdrukken, dynamisch emailverkeer tussen weer andere redactieleden. Enfin, ik zal u verdere details besparen maar ik kan u uit de grond van mijn hart vertellen: het is een wonder dat De Afgrond op het moment van dit schrijven nog voltallig is.

Top