The Swinging Reflective

Recensies Harry Prenger 17 mei 2005

 

Wooden Wand & the Vanishing Voice - Sunset Sleeves (Weird Forest lp)
Bevallig rammelt de free-folk van Wooden Wand & the Vanishing Voice, het collectief dat met James Toth als spil per plaat en optreden van samenstelling wisselt. Vorig jaar imponeerde de groep met Xiao, een onheilszwangere plaat; evocatief, psychedelisch en spiritueel vooral. De opvolger is beduidend minder raadselachtig en dus minder beklijvend en indrukwekkend. Wooden Wands free-folk blijft niettemin karakteristiek voor de “new weird America”. De lp bestaat uit enkele lange stukken waarin de ritmes het op een loopje zetten en de vrije geluiden binnen de perken blijven. Geen echte verrassingen, maar liefhebbers zullen er genoeg plezier aan beleven.

various - By The Fruits You Shall Know The Roots (Eclipse/Time-Lag lp)
Opvallend hoe weinig Amerikaans de “new weird America” eigenlijk klinkt. In de omschrijving “new weird America” horen we de echo van de crisisfolk uit de jaren twintig, volgens popjournalist Greil Marcus de “old weird America”. Een kleine greep van de “new weird america” is te horen op deze bijzondere uitgave van 3 lp’s, verpakt in meervoudig uitklapbare stofpapierenhoes. Per plaatkant laten bands hun etnische klankwaterval de vrije loop. Er is raspende, Indiase raga-gitaarmuziek van Jack Rose, oriëntaalse folk van Matt Valentine & Erika Elder, bijgestaan door de stuwende drumkracht van alleskunner Chris Corsano. De mooiste bijdrage komt van Ben Chasny’s alter ego Six Organs Of Admittance. In een experimenteel getint werk herkennen we zijn ijle fingerpickin’ gitaarstijl, dat hij op mooie wijze laat vloeken met een collage aan industriële geluiden. Jammer dat deze uitgave wordt ontsierd door de als stemkunst bedoelde idiotie van nitwit Dredd Foole. Ook Fürsaxa probeert interessant te doen. De poging tot het creëren van stemmingsmuziek aan de hand van de tijdsduur van het werk mislukt finaal, waarna enkele dronefolkies uit Finland hun brave ding doen op kant zes. Al met al een fraaie uitgave, maar niet het standaardwerk dat het had kunnen zijn.

Kommissar Hjuler - Dissobedienti (Beta-Lactam Ring lp)
Kommissar Hjuler - Meine Erste Zeitmachine (SHMF lp)
Mama Bär - Asylum Lunaticum (SHMF lp)
Mama Bär - Schizophonie (SHMF cd-r)
Geluidskunst van het Duitse echtpaar Hjuler uit Flensburg. Kommissar Hjuler is in het Noord-Duitse Flensburg inderdaad politieambtenaar van beroep. In zijn vrije tijd maakt deze Detlev Hjuler collages van huis-, tuin- en keukengeluiden. Zijn platen brengt hij uit in eigen beheer in oplages van 11, 18 of 27 exemplaren. Ook van de cd-r van Mama Bär, de knutselende echtgenote van Kommissar Hjuler zijn er maar 27 gemaakt. De audio-art van Mama Bar is wel heel apart en zelfs intrigerender dan dat van haar echtgenoot. Muziek in specifieke zin kun je het niet noemen. Het is vooral een aaneenschakeling en geen vermenging van geluiden: vaak boeiend, hilarisch en kunstzinnig, maar soms ook banaal en irritant. Het hoort er een beetje bij zullen we maar zeggen. Dissobedienti is de eerste wereldwijd uitgebrachte lp van de Kommissar. In een hoorspelachtige collage geeft Hjuler een inkijkje in zijn werk, terwijl het op de achtergrond een komen en gaan is van dadaïstisch knip- en plakwerk, onderbroken door een piano waarop de Kommissar de intro van Deep Purple’s Smoke On The Water vertraagd naspeelt. Tussendoor zingt hij een liedje op de melodie van een Sun Ra-song.
Lachwekkend en fascinerend tegelijk is de cd-r Schizophonie. Luidsprekers dienen als draaimolen. Links klinken hoge tonen en geklooi met potten en pannen, ter rechterzijde geluiden die ondefinieerbaar grommen en brommen. Schizophonie bevat uiterst merkwaardige geluidskunst waarbij de luisteraar het werk moet opknappen. Aan hem of haar de taak zich al dan niet over te geven aan een unieke luisterervaring. Dat dan weer wel.

John Olson - Canned Tape (American Tapes / Weird Shadow cassettes)
Soepblik waarin twee cassettebandjes en een kleurrijke poster zitten gepropt. Tijdens de bijna twee uur aan muziek op de nog naar verf geurende cassettes experimenteert kunstenaar John Olson, tevens bandlid van noisegroep Wolf Eyes, met geluiden die het meeste weg hebben van de industriële collages uit begin jaren tachtig (o.a. Cabaret Voltaire, Whitehouse). Olson’s werk klinkt wat eendimensionaal maar het piept, kraakt en knarst een heerlijk eind weg. Hij speelt met de volumeknop en de geluidskwaliteit van de opnamen, waardoor de muziek vaak wordt overstemd door een stevige bak ruis. Als toetje stoeit Olson ook nog eens met de balans van het stereobeeld. Prachtig eigenzinnige muziek levert dit alles op. Een mooie uitgave van honderd soepblikken.

Top