Vrouwenpraat

Passieve Passie Monica Dols 22 juni 2005 Aantal reacties: 13

 

www.gilmoreglory.tk/

Ok, ik geef het toe. Elke dag kijk ik het. Elke avond zit ik met mijn bord eten op schoot te staren naar het scherm. Gilmore girls. Ik heb er tegen gevochten maar de slag is duidelijk verloren. Verslaafd aan elke avond half zeven een uur meeleven met Rory en Lorelai.Bij elk reclameblok zap ik wat heen en weer intussen trappelend van ongeduld over het vervolg.
Het is dus helemaal niks nieuws. Nou ok, misschien de snelheid waarmee gesproken wordt. Als er al praten in steno zou bestaan dan komt het in deze serie zeker tot uiting.
Verder is het gewoon the same old stuff. Vrouwen en hun liefdes. Vrouwen en hun dromen. In een modern jasje, want ze studeren en maken carrière zonder een man daarbij nodig te hebben. Maar ze smachtten er wel naar. Ze hunkeren wel naar romantiek.
Zoals alle vrouwen.
Daar, ik heb het gezegd. Wij vrouwen doen tegenwoordig zo selfmade, we zijn geëmancipeerd, wij kunnen alles zelf, wij hebben niemand nodig, wij zijn praktisch, wij zijn realistisch. Maar we doen het stiekem toch, dat hunkeren.
Het zit in de genen. Het zit in ons dna. We zijn geprogrammeerd om te hunkeren.
En we weten zo goed dat die enorme romantische filmliefde niet bestaat. Maar we zouden het wel graag willen!
We leven mee met Rory en haar stormachtige relatie met Jess terwijl ze toch eigenlijk altijd van Dean gehouden heeft, en andersom.
We wachten elke aflevering op de eindelijke liefdesverklaring van Lorelai en haar Luke.
En iedereen kan weken, maanden van tevoren zien aankomen dat het uiteindelijk wel gaat gebeuren maar toch wacht je erop. Zit je elke keer weer op het puntje van de bank om hen vorderingen te zien maken.
Dan is het voorbij. Het is half acht en er wordt plaatsgemaakt voor Will en Grace.
Je schaamt je een beetje. Maar je zit ook nog in de sfeer. Ging dat bij mij ook zo, overpeins je.
Meestal is het antwoord nee. Of was het helemaal in het begin vergelijkbaar maar na een paar weken met je nieuwe liefde is de romantiek er toch zeker uitgedruppeld. Die onstuimige, pure romantiek. Niet de verdwaalde bos bloemen die je van je lief krijgt. Of de schouder als je het eens moeilijk hebt. Of zijn stuntelige poging om soms te zeggen dat je lief bent. Of een leuk jurkje aanhebt.
Wij willen vuur! Vlammen! Passie! Erotiek! En dat allemaal elke dag, elke minuut, ons leven lang.
Natuurlijk is dat onmogelijk, een utopie, een fantasie. Ingebrand in onze genen. En daarom kijken we naar Gilmore Girls, lezen we bouqet reeksen, gaan we naar romantische komedies, hunkeren we plaatsvervangend. We houden van onze passieve passie.
Voor een uurtje Lorelai.

www.gilmoreglory.tk/

Top