Het grote iets

Monica Dols 11 juli 2005 Aantal reacties: 1

 

www.vuiksvertier.nl/wetenschap/neurale-netwerken.htm

En daar zit je dan. Je kijkt naar de klok die bij elke seconde alweer een seconde van je leven voorbij tikt. Aan de andere kant zit hij. De grote Hij. Je partner. Je zielsverwant. Je liefde.
Ooit heb je van hem gehouden zoals in sprookjes wordt verteld. Je keek hem aan en smolt ter plekke. Je keek hem aan en kon je ogen en handen niet thuis houden.
Waar is dit gevoel heen getikt? Waarom is dit gevoel alleen die ene seconde nog aanwezig en de volgende niet meer? Waarom zijn die goede secondes steeds minder geworden en lijken die andere zo lang te gaan duren?
Houden van. Houden van. Het wordt zo relatief. Het is bijna abstract. Je weet dat het er is, je ziet het, je ruikt het. Maar waar is dat voelen gebleven? Dat warme voelen, die deken die je bedekte om je te beschermen tegen alle kwaad?
Je doet niks. Je zit daar maar. Een eenvoudige stoel, niks bijzonders. Eerlijk gezegd begint het pijn te doen, dat zitten. Het begon bij de praktische zitplek maar daar is het niet gebleven.
Het is opgekropen. Het is je buik ingeslopen en krampt je maag daar samen. Het is je hart ingeslopen en heeft het als een wielklem vastgezet waarvan je weet dat je de boete nooit zal kunnen betalen. Het is je hoofd ingeslopen om daar rond te waaien als boze demonen waarin je nooit geloofd hebt. Maar ook je benen moeten het ontgelden. Je benen, die je zouden kunnen wegdragen. Die je zouden kunnen laten vluchten. Die je nodig hebt om weg te gaan van dit alles. Die benen zitten vast. Lijken vastgeklonken aan de stoel, aan de grond en aan een onverbiddelijk overdreven zwaartekracht.

www.syberg.be/zMentaleRuimte/rSys/dromenJ/03reeksJ/J28.htm

Alweer een seconde, alweer een minuut. Je weet dat het uren wordt, dagen, weken, maanden, jaren. Je moet iets doen. IETS. Het grote iets dat nooit zo simpel is als dat je het schrijft.
Het is zo’n klein woordje, dat iets. Zo nietig, bijna onbetekenend ziet het eruit. Zo onschuldig.
Maar het is het moeilijkste woord uit je bestaan. Het iets is zo ver weg, zo onmogelijk te verwezenlijken. Het iets is dat wat je zou kunnen bevrijden uit je eigen gezette val. Maar het iets is nooit concreet. Het iets is zo dichtbij het niets. En dat niets is in overvloed aanwezig.
Je houdt jezelf voor de gek, maakt jezelf wijs dat het iets ooit zal komen. Dat die N zal wegvallen als vanzelf en oplost in rook zodat je vrij bent om te gaan. Je sluit je ogen en oren. Je hoort die N vallen, ziet hem vallen. En het is mooi.
Maar dan open je ogen en is er helemaal niets gebeurd! Die N is groter dan ooit. Het iets een fletse vlek die je doet twijfelen over het wel dan niet dragen van een bril.
De stoel is er nog. Hij is er nog. De klok is er nog. En alweer is er een seconde voorbij…

Top