PLAAT VOOR DE KOP

Harry Prenger 28 juli 2005

 

Nog geen vijf minuten sta ik bij de bushalte of een wildvreemde ziet mij aan voor een praatpaal. Moet mij weer overkomen. Vervang bushalte gerust door bakker, supermarkt, kiosk, whatever. Want er volgt hoe dan ook een niet aflatende stroom opmerkingen over het weer, de toestand in de rest van de wereld en het onvermijdelijke geweeklaag over het te laat zijn van de bus (dat laatste natuurlijk niet bij de bakker, supermarkt, kiosk, alhoewel, tegenwoordig weet je het maar nooit). Uit beleefdheid knik ik mijn hoofd en werp een veelbetekenende blik in de verte. De wildvreemde heeft dit niet in de gaten, de wildvreemde is per definitie niet empathisch. Het liefst zou ik de wildvreemde mijn vuist in zijn gezicht planten, maar ja, mijn moeder heeft me netjes opgevoed en daarom vindt de vuistslag slechts in mijn gedachten plaats. Het moge duidelijk zijn. Ik hou niet van wildvreemden die ongevraagd hun levensverhaal vertellen. Een levenswandel, dat zul je net zien, zonder een greintje rock & roll. Van het bestaan van lp’s heeft de wildvreemde natuurlijk nog nooit gehoord. Jammer, had ik het tenminste over een belangrijk aspect van het aardse bestaan kunnen hebben met de wildvreemde, daar bij de bushalte, de bakker, etc. Zo wordt de wildvreemde in mijn ogen een wereldvreemde.

Mensen zonder platen, wat moeten we ermee? Aan de andere kant, een gesprek over muziek heeft sowieso weinig zin. Meestal weet ik meer van muziek dan mijn gesprekspartner, wereldvreemd of niet. Het is de makke van de muziekkenner. Vrijwel elk gesprek over muziek slaat een vroegtijdige dood wegens gebrek aan kennis bij de ander. Regisseur Martin Scorsese zei ooit dat hij met vrijwel niemand over film kan praten omdat hij meer films heeft gezien dan wie ook. Zo wordt op den duur ook de muziekkenner een beetje wereldvreemd. En wat doet de muziekkenner om dit knellende stigma te ontlopen? Immers, wie wil er nou als wereldvreemd door het leven gaan? Laat hij zich abseilen in de Ardennen? Bezoekt hij alle hoerenkasten van Thailand? Ligt hij in een hangmat op het strand van de Malediven? Maakt hij het nachtleven van New Orleans onveilig? Niets van dit alles. Hij schaft zich platen aan die hij normaal gesproken nooit gekocht zou hebben. Dat is het. Zo, zo. Nou, nou. De muziekkenner gaat een avontuur aan dat zijn weerga niet kent. Hij treedt buiten de afbakening van zijn eigen smaak, kortom, de muziekkenner gaat eens lekker vreemd. Met Bebel Gilberto, Dalida, Kylie Minogue, Chicks On Speed, Vive La Fête. Goede platen hoor. Een nieuw begin? Een frisse doorstart? Of gewoon het begin van het einde?

Top