De Restjesblues

Over stukjes en beetjes. Monica Dols 31 augustus 2005

Zwervend van kamer naar kamer, van tube tot blik, ik heb de restjesblues. De tandpasta in een verfrommelde tube met een zielig aandoende los ernaast gelegen dop, ligt verlaten op de wasbak. De pot chocoladepasta roept vanachter de dichte keukenkastjes: eet mij, eet mij nog op! Terwijl de katten heen en weer dralen, wrijvend langs mijn benen om me ervan te overtuigen dat de laatste brokjes in het door de zon verkleurde pak nog heel best zullen smaken. Ik heb de restjesblues.

Na mijn bezoek kijkt de gastheer of vrouw treurig naar het kopje koffie met een zwart bodempje erin, intussen in de andere hand het bordje vasthoudend die nog een likje slagroom en de eenzaamste kers ooit bevat. Ik heb de restjesblues.
Mijn huis is een verzameling, een tentoonstelling, een levend bewijs van dit fenomeen.
Alsof de shampoo, de doucheschuim, de potjes crème, de weggestopte make-up , een dans erop maken in de badkamer. Ik heb de restjesblues.

En dan ga ik op mijn restjesreis, mijn trip naar het buitenland, waarbij ik alles en iedereen met mijn restjes opzadel. Waarbij de Fransen Olalala-en als ik wegben. Waarbij de Britten nog what the f… denken als ze mijn schaduw om de hoek zien verdwijnen.
Na die vakanties ren ik naar de fotograaf om alle foto’s te ontwikkelen. Die gaan keurig in een album totdat ik aan de restjes toe gekomen ben. De laatste drie blijven voor altijd achterin dat album liggen, huilend dat zij niet bij de andere kiekjes mochten. Ik heb de restjesblues.

De kleding hangt hopeloos droog op het wasrek omdat ik de meeste stukken er wel van heb afgepakt maar er nog altijd een paar dingen niet droog blijken te zijn. Die vergeet ik dan. Die hangen daar totdat ze onstrijkbaar zijn. Ik zweer dat het strijkijzer een dezer dagen in staking zal gaan. Ik heb de restjesblues.
Hoe moet dat nou met mij. Hoe gaat dit verder. Zal ik mijn hele leven deze blues zingend en zwervend door de restjesjaren gaan. Wie kan mij helpen. Wie kan mij verlossen.
Zonder goddelijke interventie red ik het nooit. Maar ook daar is nog maar een restje van over. Katholiek gedoopt maar mijn r.k. laten weghalen door een suffe gemeenteambtenaar. Alleen mijn oude parochiepastoor kan het boek er nog op naslaan, dat laatste restje geloof in 1 regel verwoord. Ik heb de restjesblues.

Wie herkent zich hierin? Wie heeft een restje schouder over waarop ik mijn tranen kan laten vloeien. Wie zingt er met mij mee? Dan trekken we door het land en in elke stad, in elk dorp, pikken we een restjesmens op zodat het een enorme stoet wordt. Een stoet die het land doet bezaaien met restjes blues. Ik heb de restjesblues.

Top