Subliminal Sandwich

Album recensies o.a. In Camera, Brant Bjork, Die Tödliche Doris, James Twig Harper Harry Prenger 5 september 2005

 

In Camera - In Camera (Very Fine Legacy)
Minder is meer hebben In Camera’s Timo van Luijk en Christoph Heemann gedacht als uitgangspunt voor het maken van hun verstilde duoplaat. Je hoort hoe dit tweetal jarenlange muzikale ervaring benut bij het maken van uiterst stemmingsvolle muziek met een strakke spanningsboog. Achter deze verstilling en schoonheid van klanken schuilt echter onderhuidse spanning en onrust. Met akoestische instrumenten waarin een hoofdrol voor piano en instrumenten die klinken alsof ze worden gebogen of vervormd creëert In Camera een ambiance die onheilspellend is, een gemoed waarin voortdurend een dreiging van uitgaat. Het lijkt wel een soundtrack voor een film noir thriller.

The Peppermints - Jesus Chryst (Paw Tracks)
Het Amerikaanse antwoord op Melt Banana? Je zou het haast zeggen als je de hyperventilerende gitaarsongs hoort van The Peppermints. Na een paar nummers geloof je het wel en wordt het tegen het einde van de cd zelfs mij wat veel van het goede.

Brant Bjork & the Bros - Saved By Magic (Duna Records)
Brant Bjork maakte ooit deel van uit van de legendarische stonerrockband Kyuss, verleende hand- en spandiensten aan Queens Of The Stoneage en Fu Manchu. Bjork staat echter ook zijn eigen mannetje, zij het met gitaarrock waar de degelijkheid van af druipt. Bjork en zijn Bros kiezen voor een eenvoudige omlijsting waarin de steevast mid-tempo songs bedaard mogen sudderen. Verwacht geen hemelbestormende solo’s of puike rock, laat staan stonerrock; de fan van Kyuss en QOFTSA zal beslist niet wakker liggen van deze cd. De songs missen scherpte en diepgang, zijn te gewoontjes en oerdegelijk, op het irritante af. Creams Sunshine Of You Love krijgt een bijna beschamend inspiratieloze uitvoering. Hier had Bjork veel meer mee kunnen doen.

James Twig Harper - Intuitive American Esoteric Vol. 1 (Heresee)
Als lid van elektronica buitenbeentjes Nautical Almanac, is Harper een zeer opmerkelijke plaat wel toevertrouwd, al was het maar vanwege de hoge curiositeitswaarde. Vanaf een plaatkant knispert en suist elektronische muziek uit de vinylgroeven, op de keerzijde krast de naald soms letterlijk met tegendraadse bewegingen door een zogenaamde plastic “lathe cut” groef waarbij de naald pardoes in een zogenaamde “gesloten” groef valt. Harpers geluiden zijn raar en vervormd; ze buitelen, pruttelen en vliegen alle kanten op. Alles bij elkaar is het een soort geïmproviseerde kunstpunkelectronica. Op kant twee provoceert Harper met streepjes noise die hij voorziet van pruttelende klappertjes. De lp zit in een hoes dat qua ontwerp doet denken aan de kartonnen hoezen van het Amerikaanse, in muzikale archeologie gespecialiseerde, Folkwayslabel.

Die Tödliche Doris - Welten-Worlds-Ohontsa’shon: ‘a (Vinyl On Demand)
Käthe Kruse, Wolfgang Müller en wijlen Nikolaus Utermöhlen waren Die Tödliche Doris, een performance-art avant-garde band uit het Duitsland van begin jaren tachtig. Het vinyllabel Vinyl-On-Demand brengt sinds vorig jaar archiefopnamen uit van deze legendarische groep. Deze uitgave bevat liveopnamen die gemaakt werden in opdracht van een Berlijnse modeshow in 1984. In dit werk worden bekende hits gespeeld door het amusentsorkest van ene Gerry Belz, terwijl op 24 cassettes simultaan de logge industriële klanken van Die Tödliche Doris er overheen walsen. Min of meer dan. Want van dit in oorsprong opvallende initiatief blijft thuis in de huiskamer weinig over. Er zit geen enkel verrassend element in de combinatie van ondefinieerbare geluidssculpturen en de melodieën van entertainmentklassiekers. Saaie plaat.

World’s End Girlfriend - The Lie Lay Land (Noble Records)
Japanse project met merkwaardige naam. De muziek is instrumentaal, melodieus, zwierig, bombastisch, orkestraal en heeft soms iets weg van Godspeed You Black Emperor. World’s End Girlfriend doet een goedbedoelde poging muziek te maken bij imaginaire beelden, maar faalt hierin jammerlijk. De uitvoeringen van de werken zijn pretentieus en voorspelbaar en de optelsom van dit alles moet grote indruk maken maar het tegendeel is het geval. World’s End Girlfriend had met minder veel meer kunnen doen.

Top