|
En
voel jezelf.
Monica Dols
8 september 2005
Untitled Document
|
|
En de huid. De huid is mooi. Elke huid. Ieders huid.
Ik zou ze allemaal willen aanraken. Gewoon allemaal. Iedere huid heeft
zijn eigen structuur. Zijn eigen lijnen, ribbels, bobbels, kuilen,
valkuilen. Maar iedere huid heeft vooral zijn eigenheid. En wat is
er mooier dan het aanraken van eigenheid? Dat je dat kan aanraken.
Dat je je vingertoppen kan laten gaan over deze weldaad van eigenheid.
Als ik met mensen praat wil ik ze dus even aanraken, even laten voelen
dat ik hun huid waardeer. Dat ik het voel. Dat ik ze beter voel als
ik de huid even aanraak. Niet iedereen vindt dat fijn. Niet iedereen
wil aangeraakt worden. Niet iedereen wil dat zijn/haar huid wordt
aangeraakt door een vreemde.
En dat is zo jammer. Als ze het nou maar eens zelf zouden doen. Als
ze nou eens 1 voorzichtig vingertopje over mijn arm zouden strijken.
Of over dat van mijn buurman, van een klein kindje, van een gerimpelde
oude dame. Dan zouden ze het weten. Dan zouden ze het echt voelen.
Maar nee, ze willen niet voelen. Ze willen weten.
Ze willen praten. Ze willen redeneren. Ze willen vooral niet voelen.
Want wie voelt is zwak. Wie voelt is geen individu meer. En dat is
toch zo belangrijk. Een individu zijn. We zijn allemaal individuen
en we zijn ons zelf. Alleen maar dat. Angst is een slechte raadgever
en toch luisteren we er massaal naar. Alles is angst.
Ook het aanraken van andere mensen. En toch zou het zo goed zijn.
Zo mooi.
De huid is ons grootste orgaan. Wij zijn huid. Huid met opvulling.
Voel dan toch, doe je ogen dicht en voel het.
Ik raak alleen je huid aan, niet je ziel. Ik kan je ziel niet zien.
Ik kan niet door je huid heen prikken, ik ben tenslotte geen mug.
Ik spuug niet eerst even op je huid om er vervolgens bloed uit te
zuigen. Ik kan niet via je huid je hart eruit rukken. Ik kan je wel
strelen.
Strelen is geruststellend. Is een zachte aanraking die kriebelend
kan zijn. Die je prettig kippenvel kan bezorgen. Bultjes op je huid
van genot.
Wrijven. Het wrijven van je schouders om je te troosten. Of het masseren
van je rug. Het voelen van je spieren door de huid. Het verraden van
de pijnlijke plek, net onder die huid. Het voelt prettig en is praktisch.
Slaan. Slaan is de meest pijnlijke manier van contact
met de huid. Het doet huilen. Het laat blauwe plekken achter. Je huid
bewijst dat je er iets aan moet doen. Je huid laat je zien dat je
ziel pijn heeft.
Erotische aanraking. Ook strelen eigenlijk. Maar dan met duidelijke
seksuele intenties. Het genot. Voor sommigen het ultieme genot. De
hele mensheid is er mee bezig. Je huid verraad op vele manieren je
opwinding. Je huid laat weten dat de ander de juiste plekjes vindt.
Geef me je huid. Ik eet hem zonder haren op.
Top