De Oranje Wereld

Veiligheid voor alles Monica Dols 15 september 2005

De wereld is oranje. Oranje is een compromis. Als de een zegt dat het rood is en de ander geel dan wordt het oranje. En mensen worden oranje. Het compromis als toppunt van streven. Als het uiteindelijke doel. En de mensen zijn oranje. Zoveel oranje mensen, want het is een veilige kleur. De kleur van compromis is een veilige. De kleur van alle regels, van alle normen en waarden. Wie uitwijkt is paars. Of welke ander kleur dan ook. Zwart/wit. Dat is ook niet goed. Natuurlijk niet.
En ook ik leef in de oranje wereld. Ook ik ben oranje gekleurd. Ik heb ervoor gekozen. Uit ervaring wordt men wijzer. Ooit was ik een beetje paars, met wat stippen ook nog. Toen was mijn hart bloedrood, toen stroomde er blauw door mijn aderen. Felblauw. Dat pompte rond, via het hart naar de longen, via de longen naar de lucht. En kleurde de lucht blauw. Mijn lucht hè. En toen gaf ik het bloedrood door aan anderen. Toen gaf ik het weg. Ik had er toch genoeg van. Ik werd er toch door verwarmd, door al dat rood en blauw.

Totdat er iemand vandoor ging met dat hart. Totdat iemand het niet goed aanpakte en het liet vallen. En er niet meer naar keek. Zich omdraaide en ervan wegliep zelfs.
Ik heb het opgeraapt. Ik heb het gelijmd en teruggestopt. Terwijl het bloed via een putje in het riool stroomde. Het rood verbleekte. Waarschijnlijk heb ik nooit alle stukjes teruggevonden. Het hart is nooit meer bloedrood geworden. Het is oranje. Ik heb me teruggetrokken en mezelf in dezelfde veilige standby-modus gezet. Niemand krijgt meer mijn volledig gelijmde hart. Alleen nog maar kleine stukjes. En dat sporadisch. En dat soms in stilte. Zodat ze het niet weten. Stel je voor. Stel je voor dat mensen weten dat ik een beetje van ze hou. Hoe dan ook, hoe veel dan ook. Hoe vaak dan ook.

Volg de regels.volg het rechte pad in je leven. Er mogen wat flauwe bochten zitten op je pad maar wijk vooral zelf niet af. Volg de oranje paaltjes, die wijzen de veilige weg.
En wie bekommert zich nog om wat leven eigenlijk is? Wie vraagt zich af of we wel voelen met zun allen? We komen elkaar tegen en vragen hoe het met ons gaat. We vragen niet hoe het met de ander gaat. Het gaat namelijk goed. Altijd goed. Het is druk, druk, druk en iedereen stikt van de sociale oranje contacten. Iedereen gaat naar zijn oranje collega’s op zijn oranje werk. En het kan ons niet schelen hoe het met de ander gaat. Het kan ons niet eens schelen hoe het met ons gaat. We vragen het aan onszelf en antwoordden automatisch goed.
In ons lichaam huist een magazijn, vol met potten oranje.
We willen altijd tevreden zijn, geluk noemen we dat. We verwarren tevredenheid met geluk. En we denken dat dat leven is.
Af en toe breek ik uit mijn oranje schil. Pel ik het oranje vlies van mijn ogen. Dan voel ik me stiekem indigo.

Top