De Mens En De Dingen

Gedoe met platen en zo Harry Prenger 7 oktober 2005

 

Natuurlijk heeft het leven geen enkele zin. Neem de platendraaier. Hij probeert tegen beter weten in het leven zin te geven door naar muziek te luisteren. Op deze manier onderbreekt hij het leven en het gedoe dat daar nou eenmaal bij hoort, al is het maar voor de duur van een lp; veertig minuten, soms iets langer, soms iets korter. Luisteren naar muziek is het leven interrumperen, om niet te zeggen het leven ontkennen. Nog zo iets. De pedofiel is verslaafd aan de onschuldige kinderhand, de necrofiel aan de staat van ontbinding en de muziekliefhebber aan een zwart stukje plastic. Vreemd genoeg irriteer ik me meer aan de dingen die in mijn directe nabijheid plaatsvinden dan aan het verre wereldgebeuren. Vloedgolf in New Orleans? Het zal wel. Dat mijn twee weken geleden bestelde doos platen nog steeds niet binnen is vind ik veel erger.

Halverwege de jaren tachtig werkte ik in een platenzaak. De compact disc was net met veel bombarie gelanceerd en langzaam maar zeker arriveerden de eerste releases op het zilverkleurige schijfje. In die tijd praatte iedere zichzelf respecterende muziekfanaat over de introductie van de cd als betrof het de wederopstanding van ons aller Jezus Christus. Gelukkig bestond het assortiment van de platenzaak waar ik parttime werkte nog voor een groot deel uit lp’s. Platen verkopen was niet zo moeilijk, ondanks de aanwezigheid van: DE LASTIGE KLANT. Types die alleen maar naar elpees wilden luisteren om daarna de winkel te verlaten, heel stiekem en achteloos, zonder plaat! Ook had je mensen die uitvoerig en kritisch het vinyl bestudeerden. Mierenneuken zonder geluid. Draaitafel van achtduizend piek, vijf lp’s in de kast. Twee van Jan Akkerman en drie van Al Dimeola.

In de winkel waar ik werkte werden ook bootlegs verkocht. The Cure en U2 vonden er in de vorm van een live-bootleg gretig aftrek. Wekelijks kwam iemand die luisterde naar de gefingeerde naam Jan de Wit voorgereden in een met honderden illegale persingen volgestouwde stationwagen. Bootlegs bleken goede handel, maar na jaren goed verdienen (lees: geen belasting betalen) werd het de auteursrechtenpolitie blijkbaar te gortig, waarna het bootlegnetwerk werd opgerold. “Jan de Wit” is thans eigenaar van een bootlegvrije tweedehandsplatenzaak in de provincie Noord Holland.

Wanneer ik voor mijn platenkast sta en me afvraag wat zal ik nu toch eens draaien weet ik het soms niet. Hoe langer de keuze uitblijft des te groter de paranoia en de onvermijdelijke vraag: wat moet ik toch in godsnaam met al die platen? Uiteindelijk maak ik rechtsomkeert, zonder plaat. Even later keer ik weer terug naar de plek des onheils, bezorg mezelf in godsnaam dan maar een erectie van hier tot Tokio en laat hem eens flink op en neer zwiepen. Op een gegeven moment wijst ie naar een platenvak in de kast. Meestal naar het vak met de letter K.

Top