Vandaag Was Ik In Sittard

Harry Prenger 17 oktober 2005

 

Dit had een platenzaak in Sittard kunnen zijn, maar het is er eentje in Alkmaar

Sittard is een bescheiden stad. Het centrum straalt ongedwongen ouderwetsheid uit. In Sittard liggen mijn opa en oma begraven op hetzelfde kerkhof als Toon Hermans. Enkele tientallen meters liggen ze van elkaar verwijderd. Soms denk ik dat Toon gewoon door gaat met zijn moppen en liedjes over de kleine dingen des levens, waarvan we denken dat ze onbelangrijk zijn. Je mist de kleine dingen pas als ze er niet meer zijn, de rotzakken. Al die tijd waren ze er en heb je ze niet gezien.

Wat je ook nauwelijks ziet in Sittard zijn grammofoonplaten. Er zijn twee platenzaken die ik als noemenswaardig zou kunnen bestempelen, simpelweg omdat het de enige neringen zijn waar vinyl wordt verkocht. Een ervan bestaat al sinds de Tweede Wereldoorlog. De andere winkel is er intussen ook al een tijdje. In beide winkels liggen platen in de schappen, maar dat is het dan ook. Voor de vinylliefhebber illustreren beide zaken het spreekwoord over die dode mus. Het aanbod aan cd’s overstijgt namelijk met gemak het aantal lp’s. Erg is dat niet. Ik kan tegen een stootje als vinylveteraan. En ik heb een theorie: hoe meer cd’s in een winkel, hoe minder de verkoper van muziek weet. Ik heb nog een theorie: hoe minder men van muziek weet, hoe hoger de prijzen van tweedehands platen.

Maar goed, Sittard dus. Zoals het hoort bevinden zich aan de oude markt diverse eetgelegenheden. Het interieur van lunchroom Schagen is de laatste dertig jaar nauwelijks veranderd. Dat heeft wel wat. Glorie die maar niet wil vergaan. Het verleden onaangetast. Achter de oeroude gevels piekt een kerktoren met ernaast gelegen Het Domein, een klein museum voor moderne kunst. In de oudste van de twee Sittardse platenwinkels staat een verkoper die het niet zo nauw neemt met de cijfertjes. In Platenblad’s Vinylzakengids blijken de genoemde 2500 lp’s er ruw geschat 250 en van 8000 cd’s is natuurlijk helemaal geen sprake. Wel zou de sjacheraar eens mogen overwegen de bordjes Supertramp en Spooky Tooth weg te halen. Hier heeft De Tijd zijn verwoestende werk niet helemaal voltooid. “Vandaag niet”, dacht De Tijd, “ik kom een andere keer wel terug”. Maar De Tijd kwam niet terug. Vergeten. De Tijd is ook niet meer wat ie geweest is. Wie echter denkt nog zeldzame lp’s te vinden heeft het mis. Voor wat er wel nog ligt haalt zelfs de gemiddelde rommelmarkthandelaar zijn neus op. Bij deze platenzaak gaat het niet meer om de muziek. Dit is je reinste bittere noodzaak: bedoeld om de dag door komen, of van de straat te blijven. Wat moet zo’n man anders? Een beetje zielig is het wel. Wie hier naar binnen loopt wil maar een ding: zo snel mogelijk wegwezen. Hup, de hoek om naar die andere platenzaak.

Verdomd als het niet waar is: stapeltjes jazz, metal, country, punk, alternative en een bak nieuwe releases. Doe maar ruig. Veel is het niet, maar na de troep van daarnet begint het er toch een beetje op te lijken in Sittard. De prijzen zijn redelijk, maar 4 euro 95 voor Bob Dylans Street Legal is minstens drie euro teveel. Niet omdat het een slechte plaat is, maar omdat je de lp werkelijk overal tegenkomt en de waarde dienovereenkomstig laag zou moeten zijn. En 4,95 is toch bijna elf gulden. Eens effe verder bladeren, en….. verrek, daar ligt ie nog een keer. Zie je wel. Nee, erg vrolijk word je er niet van, van de platenzaken in Sittard.

Top