Koningin van de Kraaienpoot

Harry Prenger 5 november 2005

 

Godzijdank, ze zijn er nog. Vrouwen die hun onderbroekje voor mij willen uittrekken. Voordat het zover is vraagt S. of de muziek wat zachter kan. Blijkbaar gaat het ontbloten van het onderlijf niet samen met het “gejengel” van Neil Young. Ogenblikkelijk tover ik Like A Hurricane om in een onschuldig briesje. Neil Young vindt dit vast niet erg. Dat zou me wat moois zijn zeg. En maar jengelen en ouwehoeren terwijl ik binnen enkele seconden hopelijk oog in oog kom te staan met het middelpunt der aarde. Niet onbelangrijk in het leven van een gezonde man.

Nog even geduld en een schoonheid van 49 (ja, ja, u leest het goed, 49!!) staat in naakte glorie voor me. S. is gezegend met een natuurlijke pracht waarmee ze nog jaren vooruit kan c.q. de mannen het hoofd op hol kan en ongetwijfeld ook zal brengen. Vandaag ben ik aan de beurt. Tot nu bevalt het prima. Ik kijk naar haar verfijnde gelaat, de melkwitte huid, de plooi-achtige trekjes rond haar ogen die niet ontsieren maar charmeren: S. is de koningin van de kraaienpoot. Het geeft haar meerwaarde, allure zelfs, een welhaast mondaine uitstraling.

Vrouwen van middelbare leeftijd. Nooit geweten dat ze zo mooi kunnen zijn (inderdaad, zie ook Jerry Hall). De borsten en praatjes van S. zijn trouwens ook niet mis. Klein, rond en stevig, niet op haar mondje met de felrode lipjes gevallen. Terwijl ze tergend haar broekje naar beneden schuift, wat duurt dat opeens lang, is Neil Young bezig aan zijn laatste mootjes. Eerder zeurde S. de godganse dag over haar truitje. Niet zomaar een kledingstuk, maar een truitje waarvan de linkermouw na enkele passen telkens een beetje van de schouder zakte, welke gebeurtenis in toenemende mate werd becommentarieerd door de draagster. Truitje als vrijbrief om lekker te kunnen zeuren.

Desondanks is S. een vrouw van de wereld, een tikje zelfingenomen misschien, maar eerlijk gezegd kan me dat nu hier op dit moment geen barst schelen. In haar jonge jaren was S. fotomodel. Vandaar de guitige blik en haar zelfverzekerde, ondeugende houding. Mij maak je niks wijs ventje, lijkt ze te willen zeggen. Dat ventje ben ik. Neil Young en Like A Hurricane zijn uitgeraasd. Het liedje Homegrown heb ik niet eens gehoord. De naald tikt rondjes in de uitloopgroef. Normaal gesproken ren ik als een gek naar de draaitafel om de naald uit zijn lijden te verlossen. Ik hou niet van een in de uitloopgroef krassende pick up-naald. Is er iets ergers dan een naald die rondjes draait in het laatste restje vinyl? Versterker en luidsprekers wachten af of er nog wat van komt, maar de naald houdt het voor gezien, maakt kleine, stug golvende bewegingen, op zoek naar het gaatje. Ik heb even geen aandacht voor de naald, de uitloopgroef, het einde van de plaat, etc.

Eindelijk ligt het bordeauxrode broekje van S achteloos rond haar enkels. Godverdomme, wat is dit? Mijn lang gekoesterde aanblik van het middelpunt der aarde blijkt een tegenvaller van formaat. Dit is wat je noemt schrikken geblazen. Misplaatst jonge meiden gedoe. Het middelpunt der aarde is van een schaamteloze kaalheid! Hier had ik niet op gerekend. De schok is er niet minder om. Ik voel lichte spijt over het wegdraaien van Neil Young’s solo in Like A Hurricane.

Top