Crisis voor de Crisis

Oftewel waar kroegpraat tot kan leiden. Monica Dols 7 november 2005 Aantal reacties: 1

“heerlijk”, zei ik afgelopen vrijdagavond tegen mijn oud klasgenoot Marleen, terwijl ik voorzichtig nipte van mijn donker biertje (oud bruin). Mijn leeftijd bedoelde ik. Op het moment ben ik 36 en alhoewel ik weet dat het officieel niet hoort voel ik dat ik loop te pieken. Marleen keek me aan en knikte. Niet meer dat moeilijke gedoe van je puberteit. Je weet wel, waar je bij hoort en met wie je ruzie kan krijgen en welke jongens stom zijn.
Dat de wereld een belachelijke plek is, vol oneerlijkheid, en dat jij dat dan wel effe gaat oplossen.

Om vervolgens buiten adem die puberteit te verlaten en erachter te komen dat het allemaal toch niet zo simpel ligt. Je sputtert nog wat na. Je probeert wat te studeren en zo niet, dan ga je aan het werk. Dat is het moment waarop de realilteit pas echt hard aankomt! Zodra je je werkplek binnenstapt kun je het niet helpen jezelf af te vragen waarom je nu ook alweer zo blij met dat diploma was. Een doemscenario duikt voor je op. Je ziet jezelf en collega’s met een zware ijzeren bal aan de enkels elke dag een groot zwart gebouw binnen strompelen. Voorgoed geketend aan volwassenheid.
Niemand zal het op voorhand geloven, maar het went. Wellicht krijg je ook nog een baan waarin je merkt dat je een beetje je ei kwijt kan en zo niet verval je gewoon in een fijn hersenloos ritme waarbij endorfine wordt aangemaakt en je op deze manier alsnog de suggestie van geluk kunt bereiken.
Maar dan wordt je 30. Dat getal staat voor je ogen geschreven als in enorme neon hollywoodletters en opnieuw volgt er een minicrisis. Niet iedereen zal dit herkennen, maar toch velen met mij. Je hoort gewoon echt niet meer bij de jongeren. Nog niet een beetje. Veel mensen zien dit als een punt waarop er getrouwd moet worden en kinderen worden geworpen alsof het een lieve lust is. Voor sommigen houdt dit tevens in dat er de onvermijdelijke Helly Hanssen jassen volgen, of het overbekende campingkostuum. (valt het alleen mij op dat er vooral mensen in trainingspakken lopen die eruit zien alsof ze nog nooit een hele dag in hun leven getraind hebben?)

Het jaar erop is de schrik alweer wat uit de benen. Je begint er langzaam de voordelen van in te zien. Je hebt je werk, je hebt je hobby’s, je hebt je stamkroeg. Je ben intussen aan je partner gewend en ziet de kleine irraties zelfs al een beetje over het hoofd.
Maar zo simpel gaat dat natuurlijk niet. Want wat zijn de vooruitzichten? Voor mannen betekent dat zo langzaamaan afstevenen op de midlifecrisis.

Ergens vanaf je 40e mag je daarmee beginnen. Je voelt je oud, niet meer sexy, niet meer stoer. Wat an sich wel logisch is gezien het verlies van je haar en het inzakken van je spieren. Een sickspak wordt daadwerkelijk een kartonnetje met zes blikjes erin en niet meer iets dat je vol trots kan showen. Je wilt een grote motor, die veel Bop Bop geluiden maakt. Je wilt een jongere vriendin, liefst een die de dingen niet gecompliceerd bekijkt (daar heb je je vrouw voor).

Als de mannen hier goed en wel doorheen zijn gekomen is het de beurt aan ons vrouwen. Ow my God! Ik beef dus nu al he?! Wat gebeurt er in godesnaam met vrouwen in de overgang? Uiteraard is het allemaal een hormoonkwestie, net als bij die kerels. Maar wij moeten het natuurlijk weer moeilijker maken. Niks motor, niks twee sappige jonge ventjes. Wij krijgen opvliegers, depressies, sjaggerijnige koppen etc. Er zijn vrouwen die zich met af een toe koelte toewuiven er aardig doorheen slaan. Maar er zijn hele kuddes die gewoon jaren lastig zijn. Ja lastig zijn, zo is het gewoon! Ze zijn zichzelf lastig, maar onvermijdelijk ook hun omgeving. Ik weet dat mijn vader er een extra huisnummer heeft bijgenomen in die tijd, dat hij overwoog om een bed neer te zetten in zijn garage (lees: zijn toevluchtsoord, zijn tweede huis). En ik kon het hem niet altijd kwalijk nemen. Ik mocht een keer getuige zijn van het feit dat mijn vader stokbrood wilde bakken en het waagde mijn moeder hiervoor middenin een belangrijke film te storen…

En het is mijn schrikbeeld. Ik heb er nu al nachtmerries van. Dat ik zo ga worden. Dat die tijd er onafwendbaar zit aan te komen! En je weet dat je daar zeer weinig aan kan doen.
Die hormonen amuseren zich kostelijk in jouw lichaam en jij hebt daar geen enkele controle op. brrrrrr…
Morgen zie ik ze weer, onderweg naar mijn werk. Kleine meisjes op de fiets, gekleed als minivolwassenen. Want kleine meisjes willen graag groot zijn. En ik zie ze, de vrouwen die wanhopig proberen zo jong mogelijk te lijken. En ik zie de sjaggerijnige koppen van de overgangvrouwen. En ik wil gewoon voor altijd 36 blijven.

Met dank aan Marleen, tijdens onze kroegsessie in de kroeg voor de oudere jongeren.

Top