Liegen Moet

Over de niet bestaande waarheid. Monica Dols 11 november 2005 Aantal reacties: 3

Toen ik een klein meisje was las ik een verhaaltje in de Tina. Want de Tina werd door alle meisjes gelezen en ik was als alle kleine meisjes. Dat verhaaltje ging over een meisje zoals alle meisjes en dat meisje besloot om niet meer te liegen. Want liegen, dat was toch fout?
Maar zij kwam al snel in de problemen. Ze leerde dat een leugentje om bestwil soms nodig is. Dat je het leven niet doorkomt zonder liegen. En dat leerde de Tina ons kleine meisjes.
We werden groot en de grote mensen wereld sloeg ons tegemoet. En ze hadden gelijk bij de Tina. Ze hadden ons voorbereid op de grote mensenwereld. Waar huichelen en liegen aan de orde van de dag is. Waar het een overlevingsmechanisme blijkt te zijn.
Het lijkt vaak heel onschuldig. Je zegt dat je de schoenen van je vriendin heel mooi vindt. Ook al is dat niet zo. Of je pakt het anders in door te zeggen: oh ja, jou staan ze heel mooi.
Maar langzaam kruipt het verder en slingert de leugen zich een weg door je bestaan. Je vraagt je vriend of hij nog van je houdt en hij zegt ernstig ja terwijl de twijfel allang heeft toegeslagen. Je verplicht jezelf tot het gaan naar verjaardagen, feestdagen, bruiloften en begrafenissen van mensen die je nooit echt leuk heb gevonden. Je doet het omdat iedereen het doet. Omdat het past in de sociale structuur. Omdat het zo hoort.
En maar weinigen vragen zich af waarom het zo hoort. Velen lijken te denken dat vriendschap een oppervlakte van woestijnzand is waar niets gebeurt en alles glad gestreken wordt.
Dat familie vanzelfsprekend is aan de ene kant, en een soort blok aan je been via de andere kant. Dat je partner een middel is tegen eenzaamheid.
Soms roepen mensen dat ze liegen omdat ze zoveel van iemand houden. Dat is natuurlijk vreemd. Want heeft niet iedereen een spiegel nodig? Iemand naast je die die spiegel af en toe omhoog houdt en je laat zien wie je bent? Is dat niet veel meer vriendschap dan ja-knikken en nee-denken?

www.lambiek.net/aanvang/tina.htm (1e plaatje tina 1970, 2e plaatje tina 1976, 3e plaatje tina 2001)

Maar nooit meer liegen zou ook inhouden, alles vertellen. Geen geheimen meer voor jezelf. En dat kan soms onnodig kwetsend zijn. Moet je je vriend vertellen dat je heimelijk fantaseert over die mooie overbuurman? Immers, je gaat er niets mee doen, het is maar een fantasie, een hersenspinsel. En daar ligt het gevoelige punt, de moeilijk te vinden grens. Wanneer is het onnodig te liegen en wanneer niet?
Dan is er nog de beleefdheidsgrens. Voor mensen die je niet zo goed kent en eigenlijk weinig energie in wil stoppen. Tegen die mensen kun je gewoon beleefd zijn en zonder gewetensbezwaren een potje liegen of huichelen. Als je het zo bekijkt is het een echt web van ingewikkelde sociale structuren. Geen wonder dat heel wat mensen kiezen voor de woestijn.
Neem daarbij het individualisme en je moet het ook nog allemaal zelf uitzoeken. Je eigen grenzen stellen. Wat ervoor zorgt dat meerderen zich in die woestijn gaan begeven want niets is verwarrender dan dat ieder voor zich grensjes gaat afbakenen. Het kost al heel wat energie om dit allemaal te bedenken, om dit op te schrijven. Laat staan dat je alles tien keer per dag door je hoofd moet laten gaan en beslissingen daarin neemt.
Dát, hadden ze niet verteld bij de Tina.

Top