Noodlot

Harry Prenger 9 november 2005

 

Als er geen gevoel is, is er ook geen pijn. Gevoel is pijn. Vaak wordt gevoel en dus de pijn veroorzaakt door muziek, of andersom. Neem de mokerslag genaamd nostalgie. Bij Peter Framptons Show Me The Way word ik spontaan overvallen door gevoelens van weemoed en, of ik het wil of niet, herinneringen aan de zomer van 1976.
1976, verdomme, het begin van mijn muziekavontuur. Een objectief oordeel over Show Me The Way is ook na al die jaren nauwelijks mogelijk. Nostalgie verkrampt. Nostalgie beïnvloedt het beoordelingsvermogen. Nostalgie is bij voorbaat gekleurd. Show Me The Way is dus gewoon een geweldige song, dat is zo’n beetje het eerste dat je uitroept als je het nummer op de radio hoort. Het kan ook anders.

Ben je verliefd en wordt de liefde weer eens niet beantwoord, draai dan als remedie een lp van Tindersticks. Deel jouw ellende met dat van de Tindersticksmannen bij monde van de mompelende crooner Stuart Staples (waarvan trouwens ook een mooie soloplaat verscheen die eveneens overloopt van het leed dat liefde heet). Je merkt dat je niet de enige bent met een onvervuld verlangen. Zo kun je je eigen leed optellen en vermenigvuldigen bij andermans leed c.q. ellende en dan blijkt het allemaal wel weer mee te vallen.
Gedeelde smart is halve smart hoor je wel eens. En het leven is een autorit met iemand anders achter het stuur. Op de radio speelt een nostalgisch liedje, de auto rijdt gestaag door, rondjes rijdend. Je hoopt dat het goed gaat, de rondjes worden almaar groter en groter, je wordt er soms zelfs een beetje duizelig van. Is dit nu wat men noemt het naderende noodlot? Het leven, een groot noodlot? Zo voelt dat dus; duizelig.

“Fate, or some mysterious force, can put the finger on you or me for no good reason at all”. - acteur Tom Neal in de Amerikaanse film noir Detour (1945)

Top