Vakantie

Jasper Balduk 13 januari 2005

Vaak lijkt het alsof niemand zich de vraag stelt of we heel misschien te ver zijn gegaan in onze poging de wereld te ordenen. De koele, berekende en zakelijke regeltjes die ons bestaan omlijnen worden niet ter discussie gesteld. Maar hoe ziet dat bestaan er dan uit? Is het normaal dat mensen in paniek raken als ze het besef van tijd verliezen wanneer ze op vakantie gaan naar het buitenland? Waarom is een Nederlandse krant een vereiste in een godverlaten gat in Italië? En schotelantennes op de caravan – door sommigen zo mooi omschreven als sleurhut – zijn eerder regel dan uitzondering. Alsof het enig verschil uitmaakt voor de controle die je over je leven kunt uitoefenen, als je ervan op de hoogte bent dat de zoveelste klimaattop op een fiasco is uitgelopen omdat men niet wil inleveren op zijn luxueuze leventje, ten nadele van honger- en aidslijdend Afrika en Zuidoost Azië. De vraag op welke datum het zoveelste non-besluit genomen wordt, lijkt mij er al helemaal niet toe te doen.
Er zijn ook mensen die zich die vraag wél stellen, met name om op die dag te gaan demonstreren en zich keihard tegen de gevestigde orde af te zetten. Anarchisten die schelden op de bemoeizucht van de overheid en het alom vertegenwoordigde economisch denken, maar tegelijkertijd de gemeentelijke bureaucratische rompslomp benutten om in de gaten te houden welk pand ze al dan niet volgende maand kunnen kraken. Stinkende punkers – stinkend omdat ze geen warm water hebben, als ze echte die-hards zijn, tenminste – die overigens wél van de bijstand gebruik maken. Of mensen die zich in hippie-achtige communes afzonderen en groepsgewijs gaan mediteren om de pijnlijke bevalling van een lichamelijk verzwakte, veganistische moeder-in-spé te verzachten. Die mensen vieren hun leven lang vakantie.
De derde categorie durft niet te kiezen. Tot die groep behoor ik waarschijnlijk. In den vreemde kom ik pas tot rust als ik weer moet vertrekken omdat de plicht luidkeels staat te roepen. De eerste dagen dat ik niets hoef, val ik in slaap met een onaangenaam gevoel van nutteloosheid en droom ik over het schrijven van sollicitatiebrieven, het inleveren van één of ander paper, artikel of wat dan ook, memo´s en dagindelingen waarin ik wanhopig op zoek ben naar een uurtje waarin ik de keuken eens écht grondig kan poetsen. Ik wil door niets dan het tentdoek gescheiden worden van de buitenlucht, maar kan niet slapen van de oorverdovende stilte van het Franse platteland waar die verdomde krekels doorheen zitten te tsjirpen.
Mensen worden geleefd, hetzij door de wereld om hen heen, hetzij door hun belachelijke overtuiging, hetzij door hun vereenzamende strijd tegen hun eigen frustratie.
Als ik tot dit soort gedachten kom, wordt het tijd dat ik er even helemaal tussenuit ga. Nu, in dit jaargetijde, zou ik misschien eens de wintersport moeten overwegen. Wintersport werkt verslavend, zeggen ze, en ze hebben gelijk. Bijkomend voordeel is dat de bergen ’s winters bedekt zijn met sneeuw, zodat je de kaalslag van die massa’s pistes niet ziet. In de zomer, daarentegen, mijd ik die gebieden; de bergtoppen zijn dan de troosteloze, sombere en stille getuigen van onze massaconsumptie en onstilbare honger naar economisch gewin – ook de mijne. Ja, vandaag ga ik maar eens een wintersportvakantie boeken. Zolang het nog kan, zo lang het broeikaseffect me nog de kans geeft mijn zorgen uit mijn hoofd te zetten als ik met een vaartje naar beneden zoef en de wind me om de oren hoor suizen.

Top