De bom

Een innerlijke explosie Monica Dols 20 januari 2006 Aantal reacties: 2

 

Hier, hier lig ik dan. Geen idee meer hoe lang ik hier al lig eigenlijk. Veel seizoenen heb ik al gezien. Veel verschillende weertypes heb ik al gezien. En gevoeld. Want de regen heeft me bruin gekleurd, een soort rottend laagje dat langzaam zijn weg lijkt te knagen naar de binnenkant. De wind heeft aan me gerukt. Maar ik lig hier muurvast. Al jaren, zoveel weet ik zeker. O, u weet niet wie ik ben? Ik ben een echte onvervalste ouderwetse tweede wereldoorlog bom! Vraag me niet precies wat voor type ik ben. De roest heeft de ingefreesde nummers allang doen vervagen.

Het was in het begin nog niet zo erg. Ik spoelde hier aan en dacht; zometeen gaat het los!
Dan zal ik voor een spektakel zorgen dat zijn weerga niet kent!
Toen dat niet gebeurde werd ik beurtelings heel boos (wat niet hielp overigens) en ontkennend. Ik weigerde te geloven dat zo een kwaliteitsbom als ik niet zou functioneren.
Daarna kwam er een soort van vredig gevoel over me. Wat nou niet echt natuurlijk genoemd kan worden van een bom. Maar ik lag daar eigenlijk wel lekker rustig. Beetje ingegraven in het zand, nog net genoeg om toch wat mee te kunnen krijgen van de buitenwereld. Ik ging me afvragen of ik misschien mezelf slecht kende. Zou het kunnen zijn dat ik in werkelijkheid helemaal geen bom was? Ja, als je veel tijd hebt om na te denken ga je je zulke vragen stellen. Wie was ik dan? Waarom dacht ik dat ik een bom zou zijn? Dit leven was toch ook niet slecht. Relaxen de hele dag. Genieten van de zon, van de vogels, van de zee. Geen verantwoordelijkheden. Tevredenheid. Dat begon ik echt een mooi woord te vinden. Ik zei het drie keer hardop: tevredenheid, tevredenheid, tevredenheid. En als ik kon glimlachen, dan had ik het zeker gedaan. Maar er trok al een heel klein venijnig roestplekje in mijn mondhoek en ik wilde geen barsten veroorzaken.
Geen barsten in de tevredenheid. En zo ging een hele tijd voorbij. Ik lag daar. En ik lag daar.

Tot op een dag. Het begon als elke andere dag, een beetje een waterig zonnetje, nog een ietsiepietsie fris maar de temperatuur steeg gestaag. En toen gebeurde het. Ik voelde eerst wat zand boven me wegschuiven, en opeens was daar een enorme schoen! Die schopte tegen me aan en ik wankelde gevaarlijk. Toen stopte de schoen en verscheen er een hoofd boven me, met twee paar grote ogen. De mooiste die ik ooit gezien had. De ogen keken naar me, en een hand werd voorzichtig uitgestoken om me aan te raken. Ik rilde alle roestdeeltjes van mijn lijf! Het hoofd verdween. De hand verdween. De schoen verdween.
En daar lag ik dan weer. Alleen. Tevreden. Tevreden? Nee, eigenlijk niet meer echt. De aanraking had iets met me gedaan. Daar dacht ik over na. Dagenlang. En weken lang.
Het is nog twee of drie keer gebeurt dat er een schoen kwam, en een hoofd, en een hand.
En iedere keer een andere. Maar ze verdwenen telkens weer. Geen hand die mij opraapte, geen hoofd dat bewonderend naar mij keek. Eerder een beetje angstig. Dat verbaasde me niets, een bom kan er zo onschuldig uitzien, vertrouwen doe je t nooit!
Maar mijn tevredenheid was weg. Verdwenen, met de voetstappen in het zand. Ik besefte me dat ik altijd een bom ben geweest. En nog nooit had ik zo’n behoefte om te ontploffen.
Ik deed het niet. Ik doe het nog steeds niet. De tevredenheid is een moordende leegte geworden.

Top