Angst

Jasper Balduk 25 januari 2005 Aantal reacties: 1

Mijn God, wat houd ik van het Vrije Westen. Je mag hier geen homo’s van hoge gebouwen gooien, maar je mag je wél in het openbaar ‘kritisch’ uitlaten over homoseksualiteit. En dan mag je nog rechtspreken ook.

In de krant lees ik dat ene Samuel Alito, die aartsconservatief is (lees: bekrompen en doodsbang om zijn eigen nauwe wereldbeeldje aan te passen aan moderner inzichten), grote kans maakt om benoemd te worden tot lid van het Amerikaanse Hooggerechtshof. Hij is ‘kritisch’ over homo’s, vrouwen en gehandicapten. Volgens de commentatoren, althans. Wat een belabberd eufemisme.

Ik ben ook wel eens kritisch. Dat betekent in mijn geval dat ik probeer de voors en tegens te overzien van één of andere oplossing voor een probleem. Natuurlijk zijn dat soort overwegingen gekleurd. Je hebt te maken met smaak en met persoonlijke voor- en afkeur. Met persoonlijke inschattingen, ervaringen, vergissingen en je eigen afkomst, je eigen begrip van de wereld en je plaats daarin. Dat heet menselijkheid.

Mijn menselijkheid kent dus ook voorkeuren. Die gaan uit van de kleur blauw, vaak, en van de zon. En van het vrouwelijk geslacht. Heb ik daarin een afweging gemaakt? Nee. Ik houd respectievelijk van die frequentie van de weerkaatsing van het licht, van de warmte en van die helft van de menselijke soort die borsten heeft. Niks geen gedachten, ik voel me daar gewoon prettig bij. En ik heb ook nog eens blond haar, blauwe ogen en draag graag hoge schoenen met stevige zolen, die een lekker geluid maken als je een beetje grote, marcheer-achtige stappen maakt, dus ik zou wel goede toekomstkansen hebben in bepaalde kringen.

Maar net zomin als ik kies voor de frequentie van de weerkaatsing van het licht die ik mooi vind, voor de blauwe ogen die ik heb en mijn blonde krullen, kies ik voor mijn voorkeur voor het vrouwelijk geslacht. Kiest een homoseksueel voor zijn of haar voorkeur? Kiest iemand ervoor hoe hij of zij geboren wordt? Kíest iemand ervoor om zich tot zijn dood enkel met behulp van een joystick voort te bewegen, die voor de besturing van een stel wielen zorgt? Kíest iemand ervoor om zich elke vijf minuten door een onderbetaalde hulpverlener de mondhoeken af te laten vegen omdat er zich weer een slijmspoor aftekent tegen het verlamde aangezicht?

Angst, en in het verlengde onwetendheid, onbegrip en onverdraagzaamheid horen bij menselijkheid, net als moed, begrip, mededogen en al die mooie woorden aan de andere kant van de schaal. Als ik eerlijk ben, vind ik de meeste homo’s, voor zover ik die ken, iets te modebewust en teveel gefocust op het uiterlijk. Misschien omdat ik daar zelf zo weinig waarde aan hecht. En ik ben ook wel eens bang dat een vriendin me niet begrijpt. Misschien komt dat omdat ik niet weet hoe het is om in mijn eentje in het donker over straat te lopen, wellicht omdat ik iets rationeler ben ingesteld. Wat mij betreft mag iemand best bang zijn voor homo’s. En als de Bijbel zegt dat het huwelijk voor man en vrouw is bedoeld en je gelooft écht dat één of andere god de wereld geschapen heeft, dan kan ik me voorstellen dat je bang bent voor de ‘afwijkende’ geaardheid van mensen.

Maar laten we dan de volgende feiten in ogenschouw nemen: ten eerste worden mensen homoseksueel geboren, ten tweede vormen homo’s tien procent van de bevolking. Hoe kun je daar ‘kritisch’ over zijn? Ik vind tien procent best veel. Dus dan heeft God ófwel iets over het hoofd gezien toen hij de Bijbel schreef, óf Hij heeft een behoorlijke fout gemaakt. Maar wacht even: God heeft toch niet zélf de Bijbel geschreven? En God kan toch geen fouten maken? Met die overwegingen in het achterhoofd, begint het er toch op te lijken dat bepaalde elementen in God’s Own Country misschien wel bang zijn voor de manier waarop zij hun eigen goddelijke landje hebben ingericht.

Zoals ik al zei: angst hoort bij mensen. Angst is niet erg. Maar sommige reacties – zoals een irrationeel, bekrompen vasthouden aan iets wat een twijfelachtige waarde heeft – dáár moet je kritisch over zijn. En dan vraag ik me ten stelligste af, of je gelukkig moet zijn met iemand die – om maar eens een mooie Nederlandse uitdrukking te gebruiken – ‘de angst laat regeren’. Angst lijkt mij een uitzonderlijk ongelukkige eigenschap voor iemand die, op een dergelijk hoge positie, een evenwichtig oordeel dient te vellen over zaken die menselijkheid aangaan. En van mij mogen sommige commentatoren en journalisten daarom gerust wat ‘kritischer’ zijn over hun eigen woordgebruik.

Top