Markt in Accra

Ferdy van Lotten 27 januari 2006

Het geweerde weergaloos, maar ondanks de vochtige druppels bleven mijn voornemens onberoerd.
Fietsend, al wakker als een kaars, waar mijn realiteit drager van interactiviteit was.
Verregend in een winteravond, tenslotte gehavend in de deurpost.
Mijn buik verkrampte, de deurbel gelukkig niet.

Geen welkomswoord, zelfs geen blik welke jegens mij ontviel. Waar overal zwijgen goud is, is het hier een steek onder water.
Met de kracht van suggestie brak ze mijn opmars, of was dit nu het mijne?
Mijn verbaasde blik blijkt me niet duur te komen staan. Wel het onbewust parafraseren van haar mimiek.
Een constellatie diende zich aan. Ik voelde me als een kind op een markt in Accra.

Het ontvouwde zich voor mijn ogen, een feilloos palet van kleuren. Als een heuse Duchamp tekende de lijnen van
afbraak zich rondom mijn perceptie.
Je sprak van pijn, ik deinsde terug. Honend keek de sfeer ons toe.

Ik liet de vrede achter, maar stal het peil van stabiliteit. Ik droeg het over aan de subjectiviteit.
Het podium verlaten, de vensters sluiten. Mijn handen troffen het vocht van de buitenlucht. Al gauw verdampte mijn adem in de kilheid.
En ik mijmerde verder; waar zij alleen en alleen zij de waarheid gelooft die ze waarneemt, neem ik enkel de waarheid aan die ik geloof...

Top