De Beslissing

Persoonlijk verhaal over mijn besluit om de politiek in te gaan. Roger Dols 12 februari 2006 Aantal reacties: 2

Jaar in jaar uit klaagde ik over de dwazen die het ene domme en laffe besluit na het andere aankondigden. Steeds opnieuw haalde ik hen door het slijk die mijns inziens beklagenswaardig ongeschikt waren voor een politieke rol. Dit heb ik lang volgehouden.

Tot halverwege verleden jaar. Ik heb mijn koffie, mijn krant en mijn luie stoel aan de kant gezet en deze comfortabele zijlijnpositie aan de kant gezet. Daarvoor in de plaats heb ik gekozen voor een rol in de politieke arena. Live inmenging dus. Daar waar ik van mezelf vind dat ik de dingen stukken beter zie dan de rest van de mensheid, heb ik gekozen om mezelf bloot te stellen aan de (voorlopig kleinschalige) publieke opinie. Heel wat voor een introvert zou ik zeggen. Maar daar staat tegenover dat ik de intellectuele strijd nooit heb geschuwd.

Wanneer je besluit het strijdtoneel te betreden doet zich de vraag voor, voor welke kleur je de wapenen wilt opnemen. Deze vraag heb ik mezelf uiterst grondig gesteld en beantwoord. Als eerste ben ik gaan zoeken naar de partij die instrumentalistisch is, die democratie niet ziet als iets wat altijd en overal heilig is, die zich volledig bewust is van de werkelijke problemen in onze maatschappij (nee, terrorisme hoort daar zeker niet bij) en die bereid is om zichzelf helemaal weg te cijferen om strategisch nieuwe structuren neer te zetten. Bestaat deze partij? Neen.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het antwoord eigenlijk al van te voren wist. Mijn volgende missie was te achterhalen welke partij het dichtst bij mijn ideeën in de buurt kwam en als partij ook nog eens serieus genomen kan worden. Deze keuze was eenvoudiger als ik dacht en is uiteindelijk op de PvdA gevallen. Toen Wouter Bos er in HP de Tijd zei dat de Nederlandse regering aan 6 ministers genoeg heeft om ons land te besturen was mijn besluit definitief. Een andere reden was het afscheid van de Paarse jaren en de oude stoffige garde. (Nu Ed van Thijn nog wegwerken en de klus is helemaal geklaard, maar dit ter zijde).

Voor iemand die het politieke klimaat in Nederland angstaanjagend kleinburgerlijk, wereldvreemd en kneuterig vind, is het wellicht vreemd om zich in de politiekte begeven. Welnu, dat valt mee. Ten eerste is Nederland voor een Limburger behoorlijk onbelangrijk. Ten tweede is Europa belangrijker als Nederland. Ten derde ligt mijn focus in eerste instantie op Heerlen, de stad waar ik geboren en getogen ben. De stad in het hart van de Euregio-Maas-Rijn, een van de meest veelbelovende regio’s in Europa. De stedelijke politiek is dan niet een wereldtoneel, maar het is wel een platform waar ik een betrokkenheid bij voel en waar de komende jaren zeer veel staat te gebeuren. Mijn ambitie is er dus niet minder om en de belangrijkheid zeker ook niet.

Op 7 maart zijn de verkiezingen. Ik sta op de nr 7 van de lijst van de PvdA. Hoger als ik bij begin kon verwachten. Binnenkort begint mijn eerste verkiezingsstrijd. De enige bevredigende uitkomst is een dikke overwinning. Hiervoor ga ik de komende week de straat op. Uiterlijk op 7 maart wordt dit verhaal vervolgd.

Top