Het Rijexamen

Wordt vervolgd… Monica Dols 11 maart 2006 Aantal reacties: 5

Langzaam maar verbeten open ik mijn oogleden. Ze willen niet, ze weigeren om de fijne dromen voor de wrede realiteit van de dag te verruilen. Maar ik ontkom er niet aan. Langzaam ook komen mijn hersenen uit de russtand. Waar ontkwam ik ook alweer niet aan?
Ow ja, examen! Vandaag gaat het dan echt gebeuren, mijn allereerste rij-examen. Een beetje laat wellicht. De meesten onder ons scheuren rond hun 18e al richting rijbewijs. Maar ik moest zo nodig weer anders zijn. Ik ging de wereld bewijzen het prima te redden zonder dat roze papiertje! En natuurlijk is overal een mouw aan te passen. Er gaan bussen, treinen en metro’s. je kunt gaan fietsen, of je koopt een scooter/brommer/snorfiets. en heel erg gemist heb ik dat rijbewijs niet. Wel een beetje, dat wel. Vooral toen ik de stad Utrecht weer verruilde voor de stad Heerlen. Want alhoewel Heerlen een geweldige stad is om in te wonen (echt waar), het openbaar vervoer is niet alles. Naïef als ik was geworden in de randstad stond ik na een avondje bezoek aan mijn ouders in Brunssum rustig te wachten bij de halte. Gewoon op een tijdstip waarop ik dacht, “kom, ik ga eens lekker naar huis”. Na een tijdje wachten ging ik toch maar even op de tijdtabel kijken. De eerstvolgende bus zou de volgende ochtend om zes uur nog wat arriveren…
Aldus besloot ik dat het tijd werd voor een rijbewijs. Ik zocht een rijschool uit die gespecialiseerd was in zenuwachtige types want ik kan mijn zenuwen op een heleboel vlakken bedwingen maar niet in de auto. Ooit had ik al eens les gehad en daar bleek dat ik heel gevoelig was voor commentaar. Alle feedbacklessen die ik in mijn sociale opleidingen heb mogen leren ten spijt. Die leraar snapte het niet helemaal en maakte zich drukker om zijn versnellingsbak dan om zijn leerling en dus stopte ik al snel met die lessen.

Deze keer zou ik mijn leraar/lerares zorgvuldiger uitkiezen. Ik koos voor een eenmanszaakje waarbij de leraar was gezegend met een leuke dosis sarcasme, vreemde humor (je examendatum is 29 februari)en eindeloos geduld. Die combinatie bleek de juiste.
En vandaag, na vele keren knarsen met de remmen, schokken met de koppeling, iets te diep induwen van het gaspedaal, was het dan zover.
Met mijn bach-bloesem-druppels in de tas en op mijn tong (een mens moet toch wat om zijn zenuwen te bedwingen) stapte ik in voor een half uur durende rijles. Het normale uur had ik in overleg al teruggeschroefd want ik vreesde anders het gehele stuur in mijn handen mee naar buiten te nemen bij het uitstappen.
Eigenlijk was ik na de tussentijdse toets gekoppeld aan diezelfde mevrouw. Maar dat hebben we laten varen toen bleek dat de examendata daarvoor niet echt gunstig waren. Het zou een oude rot in het vak worden, een relaxte ietwat oudere heer. Dat leek me wel wat. Helaas bleek ook dit niet door te gaan en werd ons vijf minuten voor het examen zelf duidelijk gemaakt dat het toch een jongere meneer zou worden. De man bleek heel vriendelijk. Maar mijn uitstraling moet geweest zijn van iemand die haar laatste rit naar de hel zou maken en iedereen die bij haar in de auto zat erin mee te sleuren. Kortom, de goede man werd licht nerveus van mij. Iets dat mij redelijk fair leek gezien de enorme nervositeit die mij in zijn greep hield.

Ik kan alvast mededelen dat tijdens het wisselen van rijvak het verstandiger is om eerst te kijken en dan pas te sturen, en niet beiden tegelijk, zoals ik deed. Mijn gemoedstoestand was dat van iemand die in een David Lynch film de scène met het examen in een overtuigend surrealisme speelde. Op de autosnelweg wisselde ik keurig naar de linkerrijbaan voor invoegend verkeer. Alleen, dat heb ik weer, bleek het heel druk en dus werd het een barbatruc om weer naar rechts te komen. Ik zag een gat en huppakee! Met dat huppakee gedeelte was de man niet zo blij. Zijn gezicht werd wit en zijn linkerhand ging lichtelijk paniekerig richting mijn stuur. Inmiddels had ik het huppakee gedeelte ook alweer van zijn overdreven optimisme ontdaan en corrigeerde ik bij. Het kwam allemaal goed. Maar niet met mijn examen.
Hoewel ik bij vlagen heel goed reed, bij vlagen dus ook niet goed. De Lynch scène en de wisseltruc bleken voldoende voor de goede man om mij zo snel mogelijk weer de lesauto in te sturen. Met een mopperende rijleraar ging ik op weg naar huis, in de passagiersstoel dit keer.

Top