Gemoederen in Parijs Ouderwets Verhit

Jongeren gaan de barricaden op tegen de versoepeling van het ontslagrecht. Roger Dols 19 maart 2006

Een demonstratie in Parijs. Niets nieuws zou je zeggen, demonstreren is daar volkssport nummer 1. En inderdaad staat de geschiedenis van de lichtstad bol van protesten en rellen. Gemoedelijkheid is niet de meest prominente eigenschap van Parijzenaars. Gewoon laten overwaaien dus? Neen, want wie de geschiedenis enigszins kent weet dat deze protesten al vaker hebben geleid tot regeringswisselingen en revoluties. Toch maar in verdiepen dus.

Twee weken geleden begonnen in Parijs massale protesten tegen de voorgenomen maatregel van premier Dominique De Villepin om het ontslagrecht voor jongeren onder de 26 jaar te versoepelen. Met deze maatregel wilde de premier een oplossing bieden voor de hoge werkloosheid onder jongeren, door het voor bedrijven aantrekkelijker te maken om jongeren aan te nemen. Zijn plan stuitte echter op een muur van onbegrip onder de Parijse jongeren, die het vooruitzicht van een eventuele vaste baan zagen verdwijnen.

Protesten in Parijs

Sociale en economische factoren

De werkloosheid onder jongeren in Frankrijk ligt rond de 23% en in de voorsteden loopt dit percentage op tot ongeveer 40%. Dat zijn grote cijfers. Toch zagen de meeste studenten tot voor kort nog licht op de arbeidmarkt in de gedachte dat je in ieder geval niet zomaar ontslagen kon worden. Frankrijk kampt echter net als de meeste andere West-Europese landen met een (volgens werkgevers) overmatig starre arbeidsmarkt. Het mag logisch lijken dat een versoepeling van het ontslagrecht voor de werkgevers een impuls vormt om meer mensen aan te nemen. Je zit er immers niet langdurig aan vast. Deze gedachte is echter een stevige schop tegen het zere been van de Franse jongeren. Naast de werkloosheid kampen zij ook nog eens met veel sociale onrust vanwege de immigratie- en integratieproblematiek, globalisering en erg hoge huisvestingskosten.

Zoals gezegd kampt Frankrijk net als andere West-Europese landen met een arbeidsmarkt die te inflexibel is. Voor Frankrijk komt daar nog eens bij dat de overheid in vergelijking met de omliggende landen relatief sterk vertegenwoordigd is op de arbeidsmarkt, wat de flexibiliteit uiteraard niet ten goede komt. Onder druk van globaliseringtendensen en het aanhoudend krimpen van industriële sector onder druk van lage loon landen, staat de economie bloot aan een sterke druk om meer kennisintensief en flexibeler te worden. Aan de onderkant van de arbeidsmarkt zullen hierdoor grote verliezen worden geïncasseerd, doordat deze mensen nauwelijks of zelfs helemaal niet in kennisintensieve processen kunnen worden ingezet. De werkloosheid in deze sector dreigt dus permanent te worden.

Na de rellen in de Parijse voorsteden enkele maanden geleden, was de Franse regering vastbesloten om in actie te komen en maatregelen te nemen. In dit licht bezien is de maatregel van De Villepin niet negatief. Flexibilisering kan een nuttige stap zijn, maar met het versoepelen van het ontslagrecht wordt echter niet meer vraag gecreëerd bij mensen thuis. Het geeft de economie geen boost. Er zou een stevig pakket aan maatregelen bij moeten om een structurele versterking tot stand te brengen. Pas dan kan die flexibilisering ook renderen. Doordat premier De Villepin onvoldoende economische maatregelen ernaast heeft gezet, zien de Parijse jongeren enkel hun positie verder wegzakken.

De opvolger van Chirac

Dominique De Villepin, premier van Frankrijk en gedoodverfd opvolger van president Chirac

De protesten van de afgelopen dagen hebben De Villepin in een lastige positie gebracht. Na de rellen van enkele maanden geleden, is hij stevig aan de slag gegaan om de onvrede over het regeringsbeleid weg te werken. Over een jaar staan de presidents- en parlementsverkiezingen op het programma in Frankrijk, en de premier is de door Chirac zelf aangewezen opvolger als president. De Villepin voelt echter de hete adem in de nek van Sarkozy, die nu minister van binnenlandse zaken is.

Bij zijn aantreden genoot De Villepin een behoorlijk grote populariteit. De onrusten van de laatste tijd heeft daar echter een sterke kentering in gebracht. Slechts 37% van de mensen vindt zijn beleid goed. De taak die nu voor hem ligt is de jongeren en de vakbonden, die ook tegen de maatregelen zijn, tegemoet te komen zonder daarbij te veel gezichtsverlies te lijden.

De verminderde populariteit van de premier is goed nieuws voor Sarkozy, die zichzelf ook als presidentskandidaat ziet. Hoewel zijn positie ten opzichte van de premier verbeterd is, heeft ook hij echter niet veel reden tot juichen, daar ook hij kritiek te verduren krijgt als minister van Binnenlandse zaken en onderdeel van hetzelfde kabinet als De Villepin. De huidige premier heeft nu nog de steun van Chirac en van de eigen partij. De komende weken zullen echter uitwijzen of De Villepin zich op een goede manier hier uit weet te redden en zich goed kan positioneren om de rol als opvolger van Chirac waar te maken.

Top