Het Rijexamen, Deel Twee

En tevens laatste deel Monica Dols 26 april 2006 Aantal reacties: 9

Goed. Mijn tweede poging tot het behalen van een rijbewijs. Dat autorijden was intussen nogal een blok aan mijn been geworden. 11 maanden lang al rij ik elke week in een fiat punto, naast mij een rijleraar met een vinger punto. Dat vingertje zal me waarschijnlijk nog jarenlang achtervolgen. Met het daarbij behorende “1,2,3”in mijn hoofd. Voor de mensen die al heel lang hun rijbewijs hebben: achteruitkijkspiegel, zijspiegel, achterom kijken. U weet wel.
Bij het instappen, een half uur voor het examen, zegt mijn leraar al meteen dat de meeste mensen bij een derde keer toch echt wel slagen. Waarschijnlijk heb ik hem zo overtuigd met mijn twijfels dat hij de bui al ziet hangen en naar het volgende examen uitkijkt. Ik ben intussen zo nerveus als een stuiterballetje, ondanks de bach bloesem druppels (ik had nog over van de vorige keer). Je doet trouwens alles om maar minder zenuwachtig te zijn. Ben ik normaal niet bijgelovig, nu greep ik alles aan. Volgens de wijze leraar zou een appel ook wonderen doen. Braaf heb ik dus die ochtend op een lekker koud appeltje zitten kauwen. Niet dat ik er ook maar enigszins het gevoel bij heb minder te gaan stuiteren, maar sois.

Voor dit examen zou ik de juffrouw hebben die mijn tussentijdse toets heeft gedaan. Maar zoals dat gaat bij het machtige cbr, deze juffrouw werd het niet. Ik kreeg een jolige meneer die in een zonnig humeurtje bleek. Dat was fijn, want mijn humeurtje was dat van een circusclown die al veel te lang zijn vak uitoefent.
De meneer zat vol grapjes. Hij liet me extra een route rijden waarvan hij wist dat de rijleraar deze zelden reed. Oh joepie.
Maar ik deed het. Wat moest ik anders. Tijdens de rit op de autosnelweg ging ik lekker naar links voor het invoegend verkeer, helemaal niet het trauma van het vorig examen in mijn hoofd (lees mijn vorige stuk). Opeens piepte er iets. Oeps, de snelheidsmeter. Ik reed te hard! Dus, voetje beetje van het gaspedaal en verder. Maar natuurlijk gebeurde het nog een keer. Ik vertrouwde er maar op dat de meneer liever had dat ik wat doorreed dan dat ik met 80 op de rechterrijbaan tufte.

Verder ging het eigenlijk wel. Op een enkele fietser na die ik bijna van haar kanten sokjes reed. Op het niet helemaal strak inparkeren na. (ben je er zelf tevreden over, vroeg de meneer). Op het 1 keer afslaan van de auto na.
Bij terugkomst in het examencentrum rende ik als eerste naar de stoel. Ik zat er al klaar voor om mijn papiertje in ontvangst te nemen waarop het commentaar vermeld stond waar ik de volgende keer vooral op moest letten.
De meneer slenterde op zijn gemakje door de ruimte, maakte nog even een praatje met de ene collega en lachte eens naar de andere collega. Daarna merkte hij op: het is erg warm hierbinnen. Vind je het niet erg warm hier binnen? Ik geloof dat ik hem een beetje verward aankeek. Toen stak hij zijn hand uit. Proficiat!
Mijn hoofd viel letterlijk op tafel.

Die middag ben ik meteen naar het gemeentehuis gerend. Je weet maar nooit, zometeen zou de meneer me opzoeken op mijn werk en zeggen: grapje!
Dus meteen inpikken dat roze papiertje! Die avond ben ik naar mijn ouders gereden, mijn zusje, mijn schoonzusje, en nog een ijsje gaan eten in valkenburg.
Aangenaam, mijn naam is BOB.

Top