Brief aan Jou

Geen begin en geen einde Monica Dols 5 mei 2006 Aantal reacties: 11

 

Dit is 'm dan. De brief aan jou. Er is zoveel dat ik je zou willen zeggen, en zoveel ook weer niet. Het gaat dan ook uren duren voordat deze brief af is. In mijn hoofd. Alles, inclusief deze zinnen, klinken als een derde rangs cliché.
Ik zou erover willen praten. Maar ik heb besloten om tegen je te zwijgen. Misschien wel de moeilijkste beslissing die ik ooit genomen heb. Proberen te begrijpen, ik probeer het echt. Maar mijn god, wat zit ik er ver naast. Misschien moet ik me erbij neerleggen dat ik het nooit zal begrijpen. Dat het gewoon niet mogelijk is om in iemands hoofd te kruipen, daar rond te wandelen met de handen vredig ruglings gevouwen. Intussen knikkend en hummend. Dat het zo niet werkt.
Als je je zou gedragen als een berggeit die per se een berg op wil in windkracht 12, puur om bovenaan te komen, dat zou ik snappen. Maar jij zoekt de roltrap. Zo lijkt het althans. Er zijn geen complimenten genoeg aan jou te geven. Geen geld genoeg aan je te geven. Geen hulp genoeg aan je te geven. Alles lijkt in een bodemloze put te verdwijnen. En jij zoekt de emmer die op computergestuurde manier naar beneden gaat. Het lijkt een soort automutilatie, een zelfpijniging die je je leven lang hebt opgelegd. Een masochisme dat al je dierbaren raakt. De zweep die je hanteert om je ziel af te ranselen laat bloedende strepen op ons hart achter.

Waarom. Waarom. En niemand die het weet. Misschien weet jij het ook niet. Misschien dool je in een dorre woestijn, op zoek naar de romantische held die jou komt redden. Misschien dwaal je net zo lang daar rond totdat hij al jouw leed op zijn schouders neemt zodat jij alleen nog hoeft te drinken uit de oase van rust die hij je schenkt.
Of is dit te dramatisch? Moet ik het gewoon praktischer bekijken? Moet ik je scharen onder statistieken en percentages van de Nederlandse bevolking die zich op dezelfde manier probeert te handhaven? Moet ik het zien als iets spiritueels, iets dat een gewone ziel zoals ik niet kan vatten? Moet ik er helemaal niet over nadenken en alles stoïcijns knikkend accepteren?
Wat is de juiste weg. Als je Maslov gelooft kom je daar te laat achter. Als je God gelooft is het alleen zijn weg. Als je jezelf gelooft kan het elke weg zijn die op dat moment goed uitkomt.
Net als bij ernstige ziektes hoor ik opeens allemaal verhalen van mensen die ook contacten hebben verbroken. En dan weet ik dat het niet juist is. Dat ik niet de juiste weg kies om jou te helpen. Maar eerlijk is eerlijk, mijn ideeën zijn gewoon op. als ik al met je zou praten, wat moet ik dan nog zeggen. Die zweep afnemen kan ik niet. Hij is vergroeid met jouw hand en jouw gedachten. In het verleden heb ik geprobeerd om de klappen minder hard aan te laten komen. Om die hand te laten rusten. Ik geloof niet dat het me ooit ook maar een keer gelukt is. Altijd weer zag je eerst de wolken, dan pas de zon.
Je lichamelijke pijnen zijn altijd in het niet gevallen bij de kwellingen van je geest. Jij, die er zo goed uitziet, die zo’n leuke humor heeft, die zo slim is, die een heel goed luisterend oor heeft, die een gouden hart heeft, jij, lijkt al die dingen niet te zien. Er zitten teveel wolken voor.
Hoe moet ik mijn brief nu eindigen. Voor mijn gevoel is hij nog niet eens begonnen.

Top