En Wat Dies Meer Zij

Harry Prenger 9 mei 2006

 

Soms heb ik het gevoel alsof mijn leven zich afspeelt buiten het echte leven om. Wat dat dan ook zijn moge, het echte leven. Mijn leven maakt even een ommetje, ben zo terug. Maar ik kom voorlopig niet terug. Ik wil met het echte leven zo weinig mogelijk te maken hebben. Het echte leven is namelijk tegen mij, houdt niet van mij en mijn platen. Goed, het uitstapje duurt nu wat lang en mijn favoriete platen zijn tegen wil en dank de soundtrack van mijn uitstapje.
Hoe dieper je in de muziek duikt hoe eenzamer het wordt. Zal wel weer aan mij liggen. Ik wil gewoon niet mee doen. Het heeft wel wat om je te onttrekken aan dat zogenaamde echte leven, waarin je slechts mensen ontmoet die je liever niet wilt ontmoeten. Mensen die een brede muzieksmaak veinzen en zo. Goed, misschien ouwehoer ik er nu wat veel op los terwijl ik niet eens aan de Corona heb gelurkt, dat vermaledijde maar lekker wegdrinkende Mexicaanse pisbier!

Een van de merkwaardigste verschijnselen van het ouder worden is als je op een dag door een hoerenstraat loopt en je er niet warm of koud van wordt. Neem van de zomer in Alkmaar. Aan weerskanten ramen in zinderend rood licht met lonkende dames in panterbikini. En wat doen wij? Wij lopen door, alsof er fucking niks aan de hand is! Lekkere wijven? Waar? Bovendien hadden we ons geld al uitgegeven aan lp’s. Eveneens merkwaardig maar dan in positieve zin, is hoe het vorderen van je leeftijd gepaard gaat met een toenemende bewondering voor sommige muzikanten en hun platen. Naarmate je zelf ouder en hopelijk wijzer wordt (toch vreemd waarom dat ene hoertje haar wijsvinger naar haar voorhoofd bracht), leer je de artiest en zijn oeuvre beter begrijpen. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet omschrijven. In zekere zin apprecieer ik het werk van Bob Dylan nu beter dan toen ik jong was; voor zover het werk van Bob Dylan überhaupt valt te begrijpen. Hetzelfde heb ik met The Rolling Stones. Ik draai vanaf mijn vijftiende Stonesplaatjes, maar pas nu vind ik, veertigplusser, hun albums beter dan ooit. Naar The Beatles luister ik zelden of nooit meer, terwijl ik ze destijds toch ook grijs draaide. Die liedjes kennen we onderhand wel. Erg fraai en onvergetelijk natuurlijk, maar uiteindelijk niet iets om keer op keer op te zetten. Stonessongs hebben echter een niet te onderschatten meerwaarde. Het maakt dat ik nog steeds graag naar ze luister.

Die meerwaarde luidt rock-’n-roll. De beste Stonessongs verkeren in voortdurende staat van agitatie, zijn onderhuids nerveus en sexy. Bij de Beatles denk ik nooit aan seks. Hee, daar komen ze uit mijn platenkast gerold. Platen die op dit moment mijn leven, mijn echte leven dus, zin geven. Beggars Banquet, Let It Bleed, Get Yer Ya Ya’s Out, Exile On Main Street, Sticky Fingers, Love You Live, Some Girls, Tattoo You en A Bigger Bang. Het lijken wel namen van escortbureaus.

Top