Bart Vonk 16-12-1964 – 20-5-2006

Harry Prenger 28 mei 2006 Aantal reacties: 8

 

Bart Vonk is dood. Deze constatering lijkt een tegenspraak. Bart Vonk, de immer zo vrolijke, onstuimige en kleurrijke persoonlijkheid. Dood? Groot was mijn verbazing en schok toen ik afgelopen week van zijn overlijden vernam. Een schok die alleen maar afschuwelijker werd nadat ik hoorde hoe Bart aan zijn einde was gekomen.

Zelfmoord.

Van 1998 tot 2004 maakte ik programma’s voor de radiozender De Concertzender. Bart Vonk was mijn redacteur. En dat heb ik geweten. Zelden iemand ontmoet die zo enthousiast was en openstond voor bijzondere muziek, zo veel maffe en originele ideeën had en je kon aanmoedigen goede programma’s te maken. Een twee uur durende special over de Japanse geluidskunstenaar annex lawaaimaker Merzbow? Geen probleem. Graag zelfs. Hoe experimenteler hoe beter vond Bart.

Bart ontving mij met open armen, misschien omdat hij iets van mijn muziekenthousiasme herkende in zijn eigen muziekliefde. Twee Heerlenaren in Hilversum, dat schepte natuurlijk ook een band, al koesterde hij zijn nabij Heerlen gelegen geboortedorp Ubachsberg.

Erg vaak heb ik Bart jammer genoeg niet ontmoet. Hij woonde en werkte in de Randstad en ik bleef in Heerlen. Programma’s werden door mij thuis opgenomen en opgestuurd. In het begin belden we elkaar vrijwel wekelijks. Om bij te praten over muziek, mijn aandeel aan de programma’s, Concertzenderperikelen, of ik plaagde hem met zijn in mijn ogen overdreven voorliefde voor wereldmuziek.

Zoals Bart was, was ook de crematie afgelopen zaterdagmiddag in Heerlen. Omringd door een honderdvijftigtal bezoekers, bestaande uit familie, vrienden, collega’s en bekenden. De foto aan de muur van Bart al trompet spelend, greep mij bij binnenkomst aan. Bart ten voeten uit; zelf was hij ook muzikant, jaren geleden als drummer van de Heerlense cultband De Sufgerukte Wallies.

Er werd mooi gesproken tijdens de crematie, die aangrijpend en emotioneel was, maar nooit zwaar werd. Anekdotes en herinneringen werden opgehaald, maar er vielen ook tranen, veel tranen.

De afgelopen twee jaar heb ik Bart niet meer gesproken of gezien. Zo gaan die dingen. Uit het oog, etc. Ik wist dan ook niet dat hij, zoals hij zijn strijd tegen zijn in hevigheid toenemende depressie noemde, “tegen demonen vocht”. Een gevecht dat hij op een gegeven moment niet meer wenste te voeren. Zijn laatste zware inzinking, kort na zijn laatste bezoek aan zijn ouders, is hij niet meer te boven gekomen. Na een ongerust telefoontje van zijn familie besloot zijn buurvrouw een kijkje te nemen en trof Bart’s levenloze lichaam in zijn woning in Amsterdam.

In de nacht van vrijdag 19 op zaterdag 20 mei is Bart door het diepste dal van zijn leven gegaan en besloot hij een einde te maken aan een voor hem uitzichtloos gevecht.

Nu ik dit alles overdenk en opschrijf wellen de tranen net als tijdens de crematie in me op.

Dit is allemaal zo ongelooflijk triest.

Top