Dreigend Afscheid

Marleen 16 augustus 2006 Aantal reacties: 1

 

Afscheid nemen doet pijn. Een dreigend afscheid raakt echter nog meer.

Er is contact, hechting, delen, met iemand; een gevoel te zijn, durven zijn, een warm gevoel van welzijn. Twee collegas, de een een vriend, een spiegel.., de ander, erotische spanning, een spiegel.. beide mannen raken me. En bij beide mannen is er de dreiging van afscheid.

Mijn “vriend” is boos, voelt de oneerlijkheid van de situatie, kan zich moeilijk uiten en sluit zich af omdat het dreigende ontslag te pijnlijk is (bezuinigingen, contract voor bepaalde tijd..). Er is afstand tussen hem en mij en ik kan het niet overbruggen. Hij weet wel dat het voor mij ook pijnlijk is maar zijn muurtje zorgt ervoor dat mijn pijn hem niet raakt, dat het hem zelfs koud laat.

Mijn “minnaar” is verward, zijn geweten speelt, hij kan zich slechts sexueel uiten , er is continu sprake van nabijheid en afstand, ik weet dat het afscheid komt, ik voel het, maar ik kan de afstand niet overbruggen, zijn muurtje, zijn huwelijk, belet me dat. Hij weet dat het voor mij ook pijnlijk is, en dit raakt hem, hij wordt er triest van en wilt het liefst met me wegvliegen…als niet..

Ikzelf word triest van de afstand, mijn onvermogen, ik voel me alleen, losgelaten, los zand, geen zekerheid, maar er is nog steeds dat lijntje; wie knipt het door?, waarom doe ik dat niet zelf?

Op de achtergond van dit schrijven zingt de Dijk melancholisch : een man weet niet wat ie mist…… als ze d’r niet is weet een man pas wat ie mist”. De vrouw in mij weet echter wel, heel mijn instinct is gefocussed op instandhouding omdat ik me wel realiseer wat het voor me betekent als ze er niet meer zijn.
Maar zij, weten ze, zouden ze me missen als ik er niet ben? Zullen ze me net zo missen als ik hun? Weten ze wat ze missen als…

Ik mis ze nu al, het afscheid is er , nu alleen nog wachten op het loslaten.

marleen

Top